Մի փոքր ազգային գաղափարի և իրական անկախության մասին
Немного о национальной идее и подлинной независимости
Կարդալ հրատարակչի կայքումԱրհեստական բանականության օգնությամբ թարգմանություն։ Ստորև հասանելի է բնագիրը՝ համեմատության համար։
«Շուրջբոլորը թշնամիներ են» արտահայտությունը Ռուսաստանում վաղուց սովորական է դարձել։ Ռուսաստանի յուրաքանչյուր բնակիչ նրանց փնտրում է իր կարողությունների ու հնարավորությունների չափով. թոշակառուները շուկաներում հարձակվում են ադրբեջանցիների վրա, «Միասնական Ռուսաստանի» ակտիվիստները ամեն ինչում Ամերիկայի խարդավանքներն են փնտրում… Բայց քիչերն են մտածում՝ ինչու են մարդիկ այդպես վարվում, իսկ իշխանավորներն էլ ինչ-ինչ պատճառներով չեն փորձում բնակչությանը սթափեցնել։ Ինչո՞ւ է այդպես։ Այս մասին է մեր այսօրվա զրույցը հայտնի իրավապաշտպան Արբակ Խաչատրյանի հետ։
Բռնե՛ք նրան։
— Արբակ Շահումյանիչ, այսօր միայն ծույլը չի խոսում այն մասին, որ Ռուսաստանին հստակ գաղափարախոսություն է պակասում։ Կարո՞ղ եք համաձայնել։
— Այո՛, կարող եմ։ Բայց ուզում եմ նշել՝ քիչերն են ասում, որ Ռուսաստանի ամենալուրջ գլոբալ խնդիրներից մեկը հստակ գաղափարախոսության բացակայությունն է ոչ միայն երկրի ներքին քաղաքականության, այլև այլ պետությունների ու դրանց բնակիչների հետ հարաբերություններում վարքագծի հարցում։ Ընդ որում՝ հիմա խոսում եմ ոչ միայն ԱՄՆ-ի կամ Եվրամիության նման հսկաների հետ հարաբերությունների մասին, որոնց թեման առանձին զրույց է, այլև համեմատաբար փոքր պետությունների՝ առաջին հերթին նախկին խորհրդային հանրապետությունների մասին։ Բոլոր դրական գաղափարները՝ միջազգային բարեկամությունն ու եղբայրական համերաշխությունը, ինչպես հեշտ է հասկանալ, վերակառուցման հետ «գոլորշիացան»։ Սակայն, ինչպես ժողովրդական իմաստությունն է ասում, «սուրբ տեղը դատարկ չի մնում»։ Դրական գաղափար չկա՝ բացասականը կծնվի, որն ամեն ինչ ոչ միայն կլցնի իրենով, այլև անկանխատեսելի, աղետալի հետևանքների կհանգեցնի։ Հիմա հենց դա էլ տեղի է ունենում։
— Ստացվում է՝ հիմա հենց այդպիսի բացասական գաղափա՞ր է տիրապետում։
— Այո՛։ Եվ, իմ կարծիքով, այդ գաղափարի անունը ազգային ատելություն է։ Նշեմ՝ ինչպես արդեն ասվեց, այն ծնվեց Խորհրդային Միության փլուզման պահին։ 1980-ականների վերջին ձևավորված կառավարման և միջպետական փոխգործակցության սխեմաները հարմարեցված էին երկբևեռ համակարգի գոյությանը։ Սոցիալիզմը փլվեց, և աղետ տեղի ունեցավ։ Բացի այդ, և սա ամենագլխավորն է, անհետացավ գաղափարական «ցեմենտը», որը ավելի քան 70 տարի ամրացնում էր այս մեխանիզմը։ Նոր գաղափարախոսություն էր պետք։ Եվ նախկին հետխորհրդային տարածքի երկրների համար «խելահեղ 90-ականներին» այդ գաղափարախոսությունը արտաքին թշնամու որոնումը դարձավ։ Ցավոք, այս «վիրուսից» չկարողացան խուսափել ո՛չ հսկայական Ռուսաստանը, ո՛չ նորաստեղծ անկախ պետությունները։
— Իսկ ո՞րն է պատճառը։
— Նախևառաջ այն, որ այդ ճանապարհն առավելագույնս հարմար էր։ Այդ պահին թե՛ Ռուսաստանի, թե՛ նախկին միութենական հանրապետությունների բնակչության ավելի քան 50 տոկոսը ապրում էր աղքատության շեմից ցածր և օրենքից դուրս. հարցերի մեծ մասը լուծվում էր, ինչպես ասում են, ոչ ֆորմալ «հասկացություններով»։ Ուստի հարվածն իրենցից շեղելու համար պետությունների ղեկավարներին ավելի հեշտ էր բոլոր դժբախտությունների մեջ մեղադրել արտասահմանից եկած օտարներին։ Արդյունքում զանգվածային գիտակցության մեջ «օտարի» կերպարը սկսեց ձևավորվել ազգությունից, հավատքից, մաշկի գույնից, մյուս կողմի բարեկեցությունից՝ «մենք աղքատ ենք, որովհետև նրանք մեզ կողոպտել են»։
— …Եվ եթե սովորական ռուսաստանցին «անիծյալ Ամերիկայի» մասին միայն ընկերների հետ զրույցներում կամ սոցցանցերում կարող է տրտնջալ, նախկին եղբայրական պետությունների, հատկապես անդրկովկասյան երկրների բնակիչները, ստացվում է, կատարյալ թիրա՞խ են դառնում։
— Հենց այդպես։ Ընդ որում՝ թիրախ են դառնում նաև այն պետության մեղքով, որտեղից ծագում են։ Նույն Անդրկովկասում նորմալ կրթություն ստանալն անհնար է, երիտասարդության մշակութային մակարդակը չափազանց ցածր է։ Փող աշխատելու համար գալիս են բարեկեցիկ Ռուսաստան։ Բայց նրանց դաստիարակությունն ու ընդհանուր զարգացման մակարդակն այնպիսին են, որ «տեղացիների» հետ շփվելիս ագրեսիվ համառությունից բացի ուրիշ ոչինչ չեն կարող դրսևորել։ Այստեղից էլ՝ մխացող հակամարտությունը, որը կողմերից ոչ մեկը չի ուզում լուծել։
— Ստացվում է՝ անհրաժեշտ է շտապ ինչ-որ կտրուկ միջոցնե՞ր ձեռնարկել։
— Անկեղծ ասած՝ կտրուկ միջոցներից վախենում եմ։ Հիմա իրավիճակն այնքան աղետալի է դարձել, որ ցանկացած արմատական քայլ նման կլինի Պանդորայի արկղը բացելուն։ Ինչպես հիշում ենք, հունական առասպելի այս հերոսուհին անզգուշությամբ բացեց սնդուկը, որից ամեն տեսակի խնդիրներ տարածվեցին աշխարհով մեկ։ Այնուամենայնիվ, իմ կարծիքով, հիմա իրավիճակը խաղաղ ճանապարհով լուծելն անիրատեսական է. ցավոք, անվերադարձի կետն արդեն անցել ենք։ Թվում է՝ որքան էլ տխուր է, գործը գնում է դեպի ցավոտ բախումներ, և միայն դրանցից հետո իրավիճակը կբարելավվի։
— Իսկ ի՞նչ կարելի է ասել Եվրոպայում ու Ամերիկայում «թշնամու որոնման» մասին։
— Այստեղ իրավիճակը բոլորովին այլ է և միաժամանակ ծայրահեղ ցինիկ։ Բոլորը տեսնում են՝ ինչպես են մեր քաջարի պաշտոնյաները անդադար Ամերիկային մեղադրում Ռուսաստանի բոլոր դժբախտությունների համար և իշխանությանը քննադատող յուրաքանչյուր մարդու մեջ «Պետդեպարտամենտի գործակալ» տեսնում։ Բայց միաժամանակ, վստահեցնում եմ, նրանք չեն պատրաստվում փնտրել Ռուսաստանին վնասող իրական մարդկանց և վերացնել բոլոր կոռուպցիոն ու հանցավոր սխեմաները, որոնք սովորական ռուսաստանցիների գլխում նման կերպար են ծնում։
— Ինչո՞ւ։
— Որովհետև նրանց մեծամասնության, այդ թվում՝ «բարձրագույն օղակի» համար Ռուսաստանն այժմ փող վաստակելու տեղ է՝ ոչ վերջին հերթին կոռուպցիայի ու ապօրինության ծաղկման շնորհիվ։ Նրանց երեխաները վաղուց արտասահմանում են սովորում, կանանց բիզնեսը գրանցված է օֆշորային ընկերություններում, իսկ փողերը, որոշ տվյալներով՝ տրիլիոնավոր ռուբլիներ, հանգչում են արտասահմանյան բանկերի հաշիվներին։ Իրական թշնամիների դեմ պայքար սկսելը նշանակում է հավերժ հրաժեշտ տալ այս բոլոր բարիքներին։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ ինչ կսկսվի այդ դեպքում։ Մեր պաշտոնյաներն առանց այդ էլ լավ են տեղավորվել. ժողովուրդը Կրեմլի հուշումով միաձայն մռնչում է «Պետդեպարտամենտի գործակալների» վրա, իշխանավորների անձնական գործերը լիովին կարգին են։ Իսկ իրական խնդիրների լուծումը, ինչպես ընդունված է վերջին 20 տարում, ցավոք, քչերին է մտահոգում։
Ճշմարտությունը կհաղթի։
— Վերևում ասվածից հետո տարօրինակ զգացում է առաջանում։ Դեռ 2005 թվականին Ձեր արած եզրակացությունները՝ թե՛ «XXI դարի ժանտախտ» դարձած ազգային ատելության, թե՛ տնտեսական ճգնաժամի, թե՛ բանկային համակարգի փլուզման, թե՛ ռուս-վրացական հարաբերությունների սրման, թե՛ Սիրիա զենքի մատակարարումների մասին, այնքան տրամաբանական են, որ բոլորովին անհասկանալի է՝ ինչու մեր իշխանությունները չէին կռահում, որ իրենց քաղաքականության հետևանքները հենց այսպիսին կլինեն։ Թե՞ կռահում էին, բայց այնքան էին վախենում դա ճշմարտություն ընդունելուց, որ նախընտրեցին «պատվիրել» այդ ամենը կանխատեսած մարդուն։ Չէ՞ որ ոչ մի ռուսաստանյան թերթ ու հեռուստաալիք չէր ուզում դա հնչեցնել…
— Չեմ կարող պնդել՝ այդ պահին ով էր իմ իրական թշնամին։ Ցանկացած տեղեկություն կարող էին առաջին դեմքերին աղավաղված ձևով հասցնել։ Եկեք այսքանով սահմանափակվենք։
— Սակայն, դատելով խմբագրության տրամադրության տակ հայտնված՝ Ձեր գործունեությանը վերաբերող փաստաթղթերից, Ձեր դեմ իսկական պատերազմ է ծավալվել։ Եվ այն սկսել է ոչ այլ ոք, քան Ռուսաստանի ԱԴԾ-ն՝ Հայաստանի հատուկ ծառայությունների հուշումով։ Նրանց նամակագրության բովանդակությունից դատելով՝ Ձեզ գրեթե Բեն Լադենից հետո աշխարհի երկրորդ ահաբեկիչն են հայտարարել, երկար հետապնդել ու հալածել, հետո 2,5 տարով բանտարկել Լեֆորտովոյում. ընդհանրապես իշխանություններն այդպիսի սովորություն ունեն՝ մի բան եղավ՝ «ՊԱԿ-ի նկուղները»։ Ձեզ մեղադրել են Ռուսաստանից խոշոր գումար ապօրինի դուրս բերելը կազմակերպելու փորձի մեջ՝ իբր Հայաստանում հեղաշրջում կազմակերպելու համար։ Ընդ որում՝ իբր փողը տեղափոխողը ոչ մի օր չի նստել, իսկ Դուք այդ ընթացքում տանը քնած եք եղել։ Այդպե՞ս է։
— Ամեն ինչ այդպես է։ Փաստերը համառ բան են։
— Բայց փաստաթղթերով հաստատված այդ փաստերը ստիպում են արդեն հիշատակված եզրակացությանը հանգել. «աշխարհի հզորները» պարզապես «պատվիրել» են այն մարդուն, որը, իրենց կարծիքով, չափազանց շատ գիտեր…
— Հիմա հենց փորձում եմ ապացուցել, որ այդ «պատվերը» բառիս բուն իմաստով ոչնչից, դատարկ տեղում է առաջացել։
— Ի դեպ, դա հաստատում է նաև մարդու իրավունքների հանձնակատարի աշխատակազմում Ձեր վերականգնումը, որի մասին ժամանակին լրատվամիջոցներն էին գրել…
— Այո՛, ինձ իսկապես վերականգնել են։ Սակայն այնտեղ վերադառնալ չեմ ցանկացել։ Այնուամենայնիվ, որոշեցի շարունակել իրավապաշտպան գործունեությունը, բայց արդեն այլ կազմակերպությունում՝ Կոռուպցիայի դեմ պայքարի հասարակական հանձնաժողովում, որտեղ ինձ հրավիրեցին նախագահի խորհրդականի պաշտոնում։
— Ինչո՞ւ հենց այնտեղ։
— Նախևառաջ այն պատճառով, որ այնտեղ կարող ես քեզ իսկապես անկախ իրավապաշտպան զգալ և մինչև վերջ պաշտպանել ճշմարտությունը։ Մարդու իրավունքների հանձնակատարի աշխատակազմը նման հնարավորություն չէր տալիս. որտեղի՞ց դա լիներ, եթե ամեն ինչ վերահսկվում է Նախագահի վարչակազմի կողմից։ Իսկ Կոռուպցիայի դեմ պայքարի հանձնաժողովը իսկապես ազատ կազմակերպություն է։ Այն ոչ մեկից ո՛չ սուբսիդիաներ, ո՛չ դրամաշնորհներ չի ստանում։ Նույնիսկ հիմա, երբ մտել է Ռուսաստանի Դաշնության հակակոռուպցիոն խորհրդի կազմ, այնտեղից ոչ մի փող չի ստանալու։ Ուստի սկսում եմ աշխատանքը իմ ճշմարտացիության ու անկախության լիարժեք գիտակցումով։
Խմբագրությունից
Մեր անցկացրած հետաքննության ընթացքում հայտնի դարձավ, որ Ա. Խաչատրյանի հետ մաքսանենգության գործով անցնող մարդու նկատմամբ մեղադրական եզրակացությունը վերջերս ապօրինի են ճանաչել։ Սա, անկասկած, որոշակի հաղթանակ է։ Եվ հաջորդ քայլը պետք է լինի այն անհեթեթ իրավիճակի վերացումը, երբ, չնայած մեղադրական եզրակացության ապօրինի ճանաչմանը, Ա. Շ. Խաչատրյանին ոչ ոք չի արդարացրել, իսկ դատական որոշումը չի չեղարկվել։ Ընդ որում, ինչպես հաջողվեց պարզել, այս անհեթեթությունը նույնիսկ Գերագույն դատարանը չի ուզում բացել. գործն այնտեղից 10 (!) անգամ վերադարձրել են՝ ոչ մի անգամ ըստ էության չքննելով։
Սակայն հիմա հարցով զբաղվել է Կոռուպցիայի դեմ պայքարի հասարակական հանձնաժողովը, որը լրագրողների օգնությամբ էլ դիմում է պատրաստում Եվրոպական դատարան։ Պարզաբանման ենթակա առանցքային հարցերից մեկն այն է, թե Հայաստանի նախագահներից ով է Ա. Շ. Խաչատրյանին փոխհատուցելու մաքսանենգության մեղադրանքով առգրավված փողերի կորուստը, ինչպես նաև երկարամյա հալածանքի ընթացքում գողացված ու ոչնչացված գույքի արժեքը։ Մեզ հայտնի դարձավ, որ այս փողերը Արբակ Շահումյանիչը, թեև ինքն այդ մասին չի խոսում, ուզում է փոխանցել քաղցկեղով հիվանդների բուժման համար։
Այդ կապակցությամբ հաստատում ենք ստացել խոշոր ուռուցքաբանական նախագծի ղեկավար Իրինա Ռատմանովայից։
Հատուկ փաստարկ։ Երրորդ ուժ. ինչպիսի՞ն կլինի այն։
— Արբակ Շահումյանիչ, վերջերս մեր կայքում հրապարակվեց Ձեր հարցազրույցը «Նոր մասեր հին մեխանիզմում» հետաքրքիր վերնագրով։ Դուք դրանում քննարկում էիք Վլադիմիր Պուտինի ու Դմիտրի Մեդվեդևի տանդեմի ներկա հարաբերությունները և եկել այն եզրակացությանը, որ չնայած հիմա այս քաղաքական գործիչները համագործակցում են, նրանց դիմակայությունն ու հետագա բաժանումն անխուսափելի են։ Դեռ նույն տեսակետի՞ն եք։
— Այո՛։ Ավելին՝ վստահ կարող եմ ասել, որ իրավիճակը, երբ Պուտինն ու Մեդվեդևը միաժամանակ միասին են և միասին չեն, որի հաստատումը Նախագահի վարչակազմի ու Կառավարության միջև մշտական հակասություններն են, շուտով կդադարի գոյություն ունենալ։ Եվ դա տեղի կունենա, քանի որ Ռուսաստանում կհասունանա երրորդ ուժը, որը կսրբի ներկայիս համակարգը։ Ընդ որում՝ «ճեղքը» կառաջանա արտաքին քաղաքականության սխալներից, որովհետև հիմա դա ամենախոցելի ոլորտն է։
— Իսկ որտեղի՞ց է այն հայտնվելու։ Չէ՞ որ, փառք Աստծո, մոտակա հեռանկարում կարծես հեղափոխություններ չեն սպասվում…
— Այդ ուժի առաջացման համար ոչ մի հեղափոխություն պետք չէ։ Դրա առաջացման հիմնական պայմանը գործող իշխանության թուլությունը, շփոթվածությունն ու վրիպումներն են, որոնք բոլորս հիմա տեսնում ենք։ Առաջնորդը կհայտնվի ինքնաբուխ՝ անսպասելի գործիչների շարքերից, բայց կկարողանա իրավիճակն իր ձեռքը վերցնել։ Ժողովուրդը դեռ ամբողջ ճշմարտությունը մինչև վերջ չգիտի։ Իսկ երբ իմանա, իշխանավորների հնարքներից հոգնած մեր հասարակությունը կգնա որտեղ ասես և ում հետևից ասես։
Համեմատել բնագրի հետ · Русский
Фраза «кругом враги» в России давно стала расхожей. Каждый житель России ищет их в меру своих способностей и возможностей: пенсионеры ополчаются на азербайджанцев на рынках, активисты «ЕР» во всём ищут происки Америки… Но о том, почему люди так поступают, мало кто задумывается, да и власть имущие почему-то не пытаются урезонить население. Почему так происходит? Об этом – наш сегодняшний разговор с известным правозащитником Арбаком ХАЧАТРЯНОМ.
Ату его!
- Арбак Шаумянович, сегодня только ленивый не говорит о том, что России не хватает внятной идеологии. Можете ли вы с этим согласиться?
- Да, могу. Но хочу отметить: мало кто говорит о том, что одна их самых серьёзных глобальных проблем России – отсутствие внятной идеологии не только относительно внутренней политики страны, но и в плане того, как вести себя в отношениях с другими государствами и их жителями. Причём сейчас я говорю не только об отношениях с гигантами вроде США или Евросоюза (о них – разговор особый), но и о сравнительно небольших государствах – в первую очередь бывших советских республиках. Все позитивные идеи, вроде интернациональной дружбы и братской солидарности, как несложно понять, «испарились» вместе с перестройкой. Однако, как гласит народная мудрость, «свято место пусто нее бывает». Нет позитивной идеи – родится негативная, которая не только заполонит всё собой, но и приведёт к непредсказуемым, катастрофическим последствиям. Что сейчас, собственно, и происходит.
- Получается, что именно такая негативная идея сейчас и господствует?
- Да. И имя этой идее, на мой взгляд – национальная ненависть. Отмечу, что родилась она, как уже говорилось, в момент распада Советского союза. Те схемы управления и межгосударственного взаимодействия, которые сложились к концу 1980-х годов, были «заточены» под существование двухполюсной системы. Социализм рухнул – и случилась катастрофа. Кроме того (и это самое главное!), исчез идеологический «цемент», который скреплял этот механизм более 70 лет. Понадобилась новая идеология. И этой идеологией для стран бывшего постсоветского пространства в «лихие 90е» стал поиск внешнего врага. Этого «вируса», к сожалению, не смогли избежать ни огромная Россия, ни новоявленные независимые государства.
- В чём же причина?
- Прежде всего в том, что такой путь был максимально удобным. Более 50% населения и в России, и в бывших союзных республиках в тот момент жило за чертой бедности и вне закона: большинство вопросов решалось, что называется, по понятиям. Поэтому, чтобы отвести удар от себя, руководителям государств оказалось проще обвинить во всех бедах чужаков из зарубежья. В итоге в массовом сознании образ «чужого» стал складываться из национальности, вероисповедания, цвета кожи, благосостоянием другой стороны («мы бедствуем, потому что они нас обокрали»).
- …И если в адрес «проклятой Америки» рядовой россиянин может только ворчать в разговорах с друзьями или в соцсетях, то жители бывших братских государств, особенно закавказских, выходит, становятся идеальной мишенью?
- Именно так. Причём мишенью они становятся в том числе и по вине того государства, куда откуда они родом. В том же Закавказье Получить нормальное образование невозможно, культурный уровень молодёжи крайне низок. Чтобы заработать денег, они приезжают в благополучную Россию. Но их воспитание и общий уровень развития таковы, что ничего, кроме агрессивной напористости, они в общении с «коренными» проявить не в состоянии. Отсюда – тлеющий конфликт, который не хочет решать ни та, ни другая сторона.
- Выходит, необходимо срочно принимать какие-то резкие меры?
- Если честно, резких мер я побаиваюсь. Сейчас ситуация стала настолько катастрофичной, что любые радикальные шаги окажутся сродни открытию ящика Пандоры. Как помним, эта героиня греческого мифа имела неосторожность открыть сундук, из которого по свету разлетелись всевозможные проблемы. Тем не менее, на мой взгляд, в данный момент разрешить ситуацию мирным путём нереально – точку невозврата мы, увы, уже миновали. Мне кажется, что дело, как ни печально, идёт к болезненным столкновениям, и только после них ситуация пойдёт на лад.
- А что можно сказать по поводу «поиска врага» в Европе и Америке?
- Здесь ситуация совсем другая – и при этом до крайности циничная. Все видят, как наши доблестные чиновники без устали обвиняют Америку во всех российских бедах и в каждом человеке, критикующем власть, видят «агента Госдепа». Но при этом, я вас уверяю, они не собираются искать реальных людей, вредящих России, и устранять все коррупционные и преступные схемы, которые и рождают в головах рядовых россиян подобный образ.
- Почему?
- Потому что для большинства из них, включая «высший эшелон», Россия сейчас –место, где они зарабатывают деньги (не в последнюю очередь благодаря расцвету коррупции и беззакония). Их дети давным-давно учатся за рубежом, , бизнес их жён зарегистрирован в оффшорных компаниях, а их деньги (по некоторым данным, счёт идёт на триллионы рублей!) покоятся на счетах в зарубежных банках. Начать бороться с реальными врагами – значит, навеки распрощаться со всеми этими благами. Представляете, что при этом начнётся? Наши чины и так неплохо устроились: народ с подачи Кремля хором рычит на «агентов Госдепа», личные дела власть предержащих в полном порядке. А решение реальных проблем, как принято в последние 20 лет, увы, мало кого волнует.
Правда победит!
- После всего, что сказано выше, возникает странное ощущение. Выводы, сделанные вами еще в 2005 году – и о национальной ненависти, которая стала «чумой XXI века», и об экономическом кризисе, и о крахе банковской системы, и об обострении русско-грузинских отношений, и о поставках оружия в Сирию - настолько логичны, что становится совершенно неясно: почему наши власти сами не догадывались, что последствия их политики будут именно такими? Или догадывались, но настолько боялись признать это правдой, что предпочли «заказать» человека, который всё это предвидел? Ведь ни одна российская газета, ни один российский телеканал не хотели этого озвучивать…
- Я не могу утверждать, кто в тот момент был моим реальным врагом. Любую информацию могли доносить до первых лиц в искажённом виде. Давайте на этом и остановимся.
- При этом, судя по документам о вашей деятельности, попавшими в распоряжение редакции, против вас развернулась настоящая война. И начало её не кто иной, как российское ФСБ с подачи спецслужб Армении. Судя по содержанию их переписки, вас объявили едва ли не вторым террористом в мире после Бен-Ладена, долго преследовали и травили, а потом посадили в Лефортово на 2,5 года (вообще власти имеют такую привычку: чуть что – «подвалы КГБ»). Вас обвинили в попытке организовать незавокнный вывоз из России крупную сумму денег якобы для организации переворота в Армении. При этом тот, кто якобы вез деньги не сидел ни одного дня, а вы в это время спали дома. Это так?
- Всё так. Факты – вещь упрямая.
- Но эти самые факты, подтверждённые документами, заставляют сделать вывод, о котором мы уже упомянули: «сильные мира сего» банально «заказали» человека, который, по их мнению, слишком много знал…
- Сейчас я как раз и предпринимаются попытки доказать возникновение этого «заказа» в прямом смысле слова из ничего, на пустом месте.
- Кстати, это подтверждает и ваше восстановление в аппарате уполномоченного по правам человека, о котором в своё время писали СМИ…
- Да, меня действительно восстановили. Однако возвращаться туда я не захотел. Тем не менее, я решил продолжать правозащитную деятельность, но уже в другой организации – в Общественной комиссии по борьбе с коррупцией, куда меня пригласили на должность советника председателя.
- Почему именно там?
- Прежде всего потому, что там можно чувствовать себя по-настоящему независимым правозащитником и отстаивать правду до последнего. Аппарат уполномоченного по правам человека такой возможности не давал: откуда она возьмётся, если всё контролируется Администрацией Президента? А Комиссия по борьбе с коррупцией – организация по-настоящему свободная. Она ни от кого не получает ни дотаций, ни грантов. Даже несмотря на то, что сейчас она вошла в Антикоррупционный совет Российской Федерации, никаких денег оттуда поступать не будет. Так что начинаю работу с полным осознанием своей правоты и независимости.
От редакции
Как стало известно в ходе проведённого нами расследования, обвинительное заключение в адрес человека, который проходил вместе с А. Хачатряном по делу о контрабанде, недавно сочли незаконным. Это, безусловно, определённая победа. И следующим шагом здесь должно стать устранение абсурдной ситуации, когда, несмотря на признание обвинительного заключения незаконным, А.Ш Хачатряна никто не оправдал, а судебное решение не отменили. Причём этот абсурд, как удалось выяснить, не хочет распутывать даже Верховный Суд: дело возвращали оттуда 10(!) раз, ни разу не рассмотрев по существу.
Однако сейчас этим вопросом занялась Общественная комиссия по борьбе с коррупцией, которая, с не без помощи журналистов, готовит обращение в Европейский Суд. И один из ключевых моментов, с которым предстоит разбираться - какой из армянских президентов будет возмещать А.Ш. Хачатряну потерю тех денег, которые были изъяты по обвинению в контрабанде, а также стоимость имущества, украденного и уничтоженного в ходе долголетней травли. Нам стало известно, что эти деньги Арбак Шаумянович (сам он об этом не говорит) хочет передать для лечения онкологических больных.
По этому поводу мы получили подтверждение от руководителя крупного онкологического проекта Ирины Ратмановой.
Особый аргумент. Третья сила: какой она будет?
- Арбак Шаумянович, недавно на нашем сайте было опубликовано ваше интервью с интригующим названием «Новые детали в старом механизме». В нём вы рассуждали о нынешних взаимоотношениях в тандеме Владимира Путина и Дмитрия Медведева и пришли к выводу, что, несмотря на то, что сейчас эти политики сотрудничают их противостояние и дальнейшее расхождение неизбежно. Вы по-прежнему придерживаетесь подобной точки зрения?
- Да. Более того, могу с уверенностью сказать: ситуация, когда Путин и Медведев вместе и не вместе одновременно (подтверждением тому – постоянные трения между Администрацией Президента и Правительством), скоро прекратит своё существование. И случится это потому, что в России созреет третья сила, которая и сметёт нынешнюю систему. При этом «трещина» пойдёт из-за ошибок во внешней политике, потому что сейчас это самая уязвимая сфера.
- Откуда же ей взяться? Ведь революций вроде бы, слава Богу, в ближайшей перспективе не предвидится…
- Для появления этой силы никакие революции не нужны. Главное условие её появления – слабость, растерянность и промахи действующей власти, которые мы все сейчас наблюдаем. Лидер появится спонтанно, из числа неожиданных фигур¸ но он сумеет взять в свои руки ситуацию. Пока народ не знает всю правду до конца. А когда узнает, то наше общество, уставшее от вывертов власть имущих, пойдёт куда угодно и за кем угодно.
Նշում աղբյուրի մասին
Дата непосредственно отображена в оригинальном HTML: 19 июля 2012, 11:34; метаданные издателя согласуются.