Կանխատեսումներն իրականանում են
Прогнозы реализуются
Կարդալ հրատարակչի կայքումԱրհեստական բանականության օգնությամբ թարգմանություն։ Ստորև հասանելի է բնագիրը՝ համեմատության համար։
Տրոյական պատերազմի ժամանակ հույները երկարատև ու անարդյունք պաշարումից հետո խորամանկության դիմեցին. հսկայական փայտե ձի կառուցեցին, թողեցին Տրոյայի պատերի մոտ և ձևացրին, թե հեռանում են Տրոադայի ափից. այս հնարքի հորինումը վերագրվում է Ոդիսևսին։ Տրոյացիները ցնծում էին՝ 10-ամյա մղձավանջն ավարտվել էր։ Չնայած քուրմ Լաոկոոնի՝ վտանգի մասին նախազգուշացումներին, ձին քաղաք քաշեցին… Տրոյան անհետացավ Երկրի երեսից… Ոչ բոլորին է տրված կանխատեսել և ճիշտ ձևակերպել ապագայի զարգացման հնարավոր ուղիները։ Գուցե գիտելիքներից ու վերլուծական կարողություններից բացի այս դեպքում առաջնային է ի վերուստ տրված շնորհը։
Սակայն բազմադարյա պատմությունը վկայում է՝ ապագայի կանխատեսումները, որպես կանոն, ընկալվում են միայն իրականություն դառնալուց հետո։ Լաոկոոնները այդպես էլ անհասկանալի են մնում, մինչև իրենց կանխատեսումները իրականանան։ Տխուր իրականություն… Մոսկվաբնակ քաղաքական փորձագետ Արբակ Խաչատրյանի՝ 2003 թվականին ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինին ուղղած նամակները ասվածի ապացույցն են։ Ռուսաստանի առաջին դեմքին ուղղված «Նախազգուշացումները Լեֆորտովոյից»՝ Մոսկվայի ՊԱԿ-ի տխրահռչակ նախաքննական կալանավայրից, այսօր իրականություն են դարձել։
Ստորև բերված նամակների՝ 16 տարի առաջ արված գնահատականներն ու կանխատեսումները այսօր էլ պակաս արդիական չեն։ 2006 թվականին «ԱԶԳ» թերթում հրապարակված և 2012 թվականին «Արգումենտի նեդելիում» վերահրապարակված այս նամակներում աշխարհաքաղաքական ու տարածաշրջանային գործընթացների համատեքստում առանձնակի մտահոգությամբ խոսվում է Հայաստանի ու Արցախի առջև կանգնած հարցերի մասին։ Ցավոք, այսօր սա մեզ համար առանձնապես արդիական խնդիր է։ Նամակների խիստ գնահատականներն ու հիմնավորված կանխատեսումները պետք է լսելի լինեն Հայաստանի ու Արցախի իշխանություններին։
Հուսանք՝ այդպես կլինի։ Արբակ Խաչատրյանի՝ ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինին ուղղված նամակները հրապարակվում են առանց խմբագրման՝ ռուսերեն։
ՌԴ նախագահ Վ. Վ. Պուտինին՝ մարդու իրավունքների հանձնակատարի նախկին խորհրդական Ա. Շ. Խաչատրյանից։
Խորապես հարգելի Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ։
2003 թվականի հունվարին Ձեզ դիմեցի որոշ պաշտոնյաների գործողությունների կապակցությամբ, որոնց գործունեությունը կարող էր ճգնաժամ ծնել Մոսկվայի և ԱՊՀ որոշ երկրների հարաբերություններում։ Նամակում կանխատեսում կար Վրաստանի, Մոլդովայի, Ղազախստանի, Ուկրաինայի և ինձ համար ամենացավոտ՝ Հայաստանի, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության վերաբերյալ։ Ամբողջ մեղքը դնում էի տեղական կառավարիչների ու կենտրոնում նրանց հովանավորների վրա։ Իսկ առջևում դեռ այնպիսի ռազմավարական խնդիրներ կան, ինչպիսիք են Կասպյան նավթամուղն ու գազամուղը։
Կարծում եմ՝ նման խնդիրներ կլինեն նաև Ուկրաինայի հետ, որտեղ աստիճանաբար աճում են հակառուսական տրամադրությունները։ Նամակիցս հետո քաղաքական «գաճաճների» ջանքերով ձերբակալվեցի։ ՌԴ ԱԴԾ-ի ԴԷՊ-ը ԱԴԾ-ի քննչական ծառայությանը օպերատիվ տեղեկություն ներկայացրեց, թե ես միջազգային հանցավոր միավորման առաջնորդներից մեկն եմ, կապեր ունեմ մաֆիայի ղեկավարների հետ՝ Կորսիկայից մինչև Կիպրոս, և եթե ազատ մնամ, Ռուսաստանի ու Հայաստանի դիվանագիտական հարաբերությունները կքանդվեն։ Այս «դետեկտիվ» սյուժեի հեղինակը Հայաստանի ղեկավարությունն էր։
Ինձ ծանոթացրել են այս նյութերին։ Իսկ ձերբակալման պաշտոնական պատրվակը մաքսանենգության մեղադրանքն էր։ Ընտանիքիս մտերիմ ընկերը Մոսկվա–Երևան երթուղով մեկնելիս փողը չէր հայտարարագրել։ Ինը ամիս բազմակի հարցաքննություններից հետո՝ ինքնասպանության փորձ, հոգեբուժարան, նա ցուցմունք տվեց, թե ես նրան այս գումարն եմ փոխանցել և խնդրել հատուկ չհայտարարագրել, քանի որ ժամանակ չկա, ու ավելացրեց՝ VIP անցումով ստուգումը մակերեսային է։
Սա էլ դարձավ մաքսանենգության մեղադրական եզրակացության հիմքը։ Կատարողները այս դրվագը որակեցին որպես «մաքսանենգություն առանձնապես խոշոր չափերով». թմրանյութ ու զենք տեղափոխող մաքսանենգը, պարզվում է, պակաս վտանգավոր է, քան ժամանակի պակասի պատճառով փողը չհայտարարագրած ուղևորը։ Ռուսաստանին ու նրա քաղաքացիներին վնաս չի պատճառվել։ Հավանաբար հենց այդ պատճառով պետական մեղադրողը 7 տարվա պատիժ էր պահանջում։ Իսկ հոդվածի պատժաչափը 7-ից 12 տարվա ազատազրկում է նախատեսում։ Մոսկվայի Գոլովինսկի դատարանն այս մեղադրանքով արդարացման դատավճիռ կայացրեց, սակայն կատարողները չհանգստացան, որովհետև ստացվում էր՝ Լեֆորտովոյի քննչական մեկուսարանում ապօրինի եմ պահվել։
Մոսկվայի քաղաքային դատարանը «անճարությունից» քրեական գործը նոր քննության ուղարկեց։ Ինչո՞ւ անճարությունից։ Որովհետև քննության տակ գտնվողին կամ դատվողին նախապես հայտնում են լսման օրը, տեղն ու առարկան։ Իսկ ես լսման մասին իմացա գործընթացից հետո։ Ներգործելու մեթոդները տարբեր են։ Անհրաժեշտ որոշման համար պարտադիր չէ ուղղակի հրահանգ տալ։ Երբեմն բավական է պարզապես կեղծ տեղեկություն տարածել, որը դատավորի որոշման վրա կազդի։ Այս ինքնավստահ կատարողները կարծում են՝ կարող են կառավարել մարդկանց և նույնիսկ ժողովուրդների ճակատագրերը։
Նրանց գործունեությունից տնտեսությունն ու ազգամիջյան հարաբերություններն են քանդվում։ Տնտեսությունն ու մարդկանց բարեկեցությունը կարելի է վերականգնել, բայց ազգամիջյան հակամարտությունն արմատախիլ անելն անհնար է։ Ի՞նչ է այսօր կատարվում ռուսների ու կովկասցիների միջև։ Ամբողջ աշխարհը մեզ համար թշնամի է դարձել։ Կովկասում իրար ատում են, և բոլորը հասկանում են՝ տեղական կառավարիչների ու նրանց հովանավորների մեղքն է։ Այսօրվա դրությամբ Հայաստանից հեռացել է բնակչության 60 տոկոսը։ Արտագաղթողները տարրական գոյատևմամբ են մտահոգված, նրանց նվաստացնում են, բանտարկում ավիատոմս վաճառելու համար՝ ահաբեկիչներին օժանդակելու մեղադրանքով։
Իսկ Հայաստանը նրանց ոչ մի իրավական պաշտպանություն չի ապահովում։ Մի՞թե իրենց ազգով չհպարտացող ղեկավարները կարող են արժանավոր առաջնորդներ ու քաղաքական գործընկերներ լինել։ Ցավոք, Ռուսաստանում և ոչ միայն ցանկացած խնդիր լուծվում է օրենքները խստացնելով, իսկ ամեն վրիպման դեպքում մեղքը բարդելու մեկին «ակտիվորեն» փնտրում են։ Ռուսաստանի յուրաքանչյուր քաղաքացի ուրախ է ուժեղ ու ազնիվ նախագահ ունենալու համար։ Բայց երբ պետական գործիչը՝ Գրիզլովը, ավելի քան երեք հարյուր պատգամավորի անունից, թող արժանավորները ներեն, ասում է՝ երեք տարի հետո նախագահ Պուտինի ներկայացրած ցանկացած թեկնածուի կաջակցեն, ակամա հիշում ես հռոմեական կայսեր ձիուն, որը կայսեր կամքով Սենատում ձայն ուներ։
Այսպիսի «մարդիկ» ամբողջ կյանքում հրաման են կատարում։ Պատահաբար իշխանություն են ստացել և աշխատանքի միայն մեկ մեթոդ ունեն՝ ստալինյան։
Թույլերը կա՛մ սպանում են, կա՛մ անխտիր բանտարկում։ Այս մեթոդները երկիրը Աստծո պատժին կհասցնեն։ Սեփական թիմի անդամների գործողությունները ծածկելը տղամարդուն վայել է։ Սակայն պետության ղեկավարի նման գործողությունները երկրի համար կարող են ցավոտ լինել։ Ձեզ ուղղված խնդրանքս կապված չէ իրավապահ մարմիններին ու արդարադատությանը ներկայացվող դժգոհությունների հետ, որովհետև կյանքը քիչ թե շատ սովորեցրել է հասկանալ այն մարդկանց, որոնք անճարությունից իրենց կամքին հակառակ հրահանգներ են կատարում։ Թեև կարելի է հիանալ կալանքի հիմքերի մասին հոդվածը խմբագրած իրավաբանների հանճարով։ Փողը չհայտարարագրողն ազատության մեջ է։
Աստված տա՝ նրա պատիժն ազատազրկման հետ կապված չլինի։ Մեղադրանքի վկաներին էլ ներողամիտ եմ վերաբերվում, որովհետև իրավունք չունեմ մեղադրելու մարդկանց, որոնք ինքնապահպանման համար իմ նկատմամբ անազնիվ վարք են դրսևորել։ Հարցեր չունեմ հոգեկան խանգարման վիճակում ցուցմունք տված մարդկանց և շարքային դարձած գեներալներին։ Հարցեր կարող են լինել միայն իմ ձերբակալման մեղավոր, հսկայական իշխանություն ունեցող մարդկանց։ Ձեզ խնդրում եմ օգնել երկու հարցով։
Առաջին՝ քրեական գործում կան Չեխիայում գտնվող ընկերությանն ուղղված նամակների պատճեններ՝ Գազպրոմի ղեկավարների ստորագրություններով։ Իսկ բնօրինակները Չեխիայում են։ Խնդրում եմ աջակցել ստորագրությունների փորձաքննության արդյունքը ստանալուն, որպեսզի հետագայում գործը քաղաքական երանգ չստանա։ Երկրորդ՝ քրեական գործին ծանոթանալիս իմացա՝ ձերբակալումիցս երկու օր առաջ աշխատանքից ազատվել եմ։ Մի՞թե ստալինյան ժամանակներ չեն։ Մինչև ձերբակալումը Ֆրանսիայում ղեկավարում էի մարդու իրավունքների հարցերով Ռուսաստանի պատվիրակությունը։
Իսկ վերադարձից հետո մարդու իրավունքների հանձնակատարի հանձնաժողովի անդամները Միրոնովի հետ միաձայն Ձեզ դիմեցին՝ ինձ առաջին դասի դասային աստիճան շնորհելու միջնորդությամբ։ Այս օրը համընկնում է աշխատանքիցս ազատման հետ։ Փաստաթղթերի վավերացված պատճենները փաստաբանիս մոտ են։ Ինձ համար հարցը բարոյական նշանակություն ունի։ Առաջին նամակիցս հետո վստահ չեմ՝ այս դիմումս Ձեզ կհասցնեն առանց իմաստը աղավաղելու, եթե առհասարակ հասցնեն։ Տեքստը թելադրեցի պաշտպանիս, որպեսզի հասարակական կազմակերպությունների կամ լրատվամիջոցների միջոցով տեղեկությունը Ձեզ հասնի։
Հարգանքով։
Խորապես հարգելի Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ։
Կրկին դիմում եմ Ձեզ հետևյալ պատճառներով. 1. հարցը մասնավոր չէ։
2. Ռուսաստանում հազիվ թե որևէ մեկը գտնի քաղաքական գործչի, որը ինքնուրույն կարող է երկրի համար նշանակալի հարցեր լուծել։ Երբ Խորհրդային Միությունը փլուզվեց, անկախ պետությունների ստեղծման գլխավոր պատճառը ազգային ատելությունը չէր. այդ ժամանակ գլխավոր կարգախոսը անկախության կարգախոսն էր, որը կրկնում էին Խորհրդային Միության հանրապետությունների բոլոր ազգությունները։ Բայց դա այդպես չէ, որովհետև տոկոսային հարաբերությամբ քիչ էին անկախության իմաստն ու ապագան հասկացող քաղաքական գործիչները։ Առավել ևս ժողովուրդը չէր հասկանում։
Իսկ Միությունն այդքան արագ քանդեց կոմունիստական կուսակցական օղակից դուրս գալու ցանկությունը. մարդիկ ուզում էին ազատ մտածել՝ դեռ չհասկանալով տեղի ունեցողի իմաստը։ Սա առաջին փուլն էր։ Երկրորդ փուլն ամենաքայքայիչն է ոչ միայն նախկին հանրապետությունների, այլև աշխարհի պետությունների մեծամասնության համար։ Պետական կառավարման այն համակարգերը, որոնք ստեղծվել ու կարգավորվել էին երկու ճամբարների՝ կապիտալիզմի ու սոցիալիզմի համար, դրանցից մեկի փլուզումից հետո արդեն անպետք դարձան։ Խոշոր հատուկ ծառայությունների վերահսկողության տակ գտնվող բազմաթիվ համաշխարհային հասարակական ու հատուկ կազմակերպություններ կորցրին իրենց անհրաժեշտությունը։
Դադարեց միմյանց դեմ կռվող փոքր պետությունների ֆինանսավորումը։ Համաշխարհային կարգավորված համակարգի քանդումը ոչ միայն քաոս ստեղծեց Ռուսաստանում ու ԱՊՀ-ում, այլև խարխլեց ու փոխեց քաղաքական, տնտեսական, ֆինանսական հիմքը համաշխարհային մասշտաբով։ Իրենց նախկին նշանակությունը կորցրած բազմաթիվ ղեկավարներ, պետությունների ու կազմակերպությունների ներկայացուցիչներ, օգտագործելով ռասայական, տարածքային, ազգային ու կրոնական գործոնները՝ սեփական նշանակությունն ապացուցելու համար, տարբեր մեթոդներով հարձակվում էին նախկին հովանավորների՝ խոշոր պետությունների վրա։
Գոյատևած և համաշխարհային քաղաքակրթության համար ամենավտանգավոր դարձած մեթոդներից մեկը ահաբեկչությունն է։ Ահաբեկչությունը ծաղկում էր ու արդյունքի հասնում ազգամիջյան ատելության հողի վրա, իսկ գրգռիչը տնտեսական քայքայումն ու արտագաղթն են, որոնք առանց «գերքաղաքական գործիչների» չեն լինում։ Երբ նայում ես Ռուսաստանի օրենսդիրների մեծամասնությանն ու որոշ պետական գործիչներին, եթե կարելի է այդպես անվանել, որոնք գաղափարախոսությամբ ու արտաքին քաղաքականությամբ են զբաղվում, մտածում ես՝ նրանց կլոնավորել են, արհեստականորեն բազմացրել ու այդ տեղերում նշանակել մեկ նպատակով՝ թշնամի փնտրելու։
Ելցինյան շրջանի կործանարար հարվածից հետո Ռուսաստանի պետականությունն ամրացնելու համար գաղափարախոսություն էր պետք։ Եվ «ոչ ռուս» կարգախոսը վարակի պես ծրագրային ձևով տեղավորվեց վերոհիշյալ «քաղաքական գործիչների» գլուխներում։ Երկրի բնակչության ավելի քան 50 տոկոսը աղքատության շեմից ցածր և օրենքից դուրս էր ապրում. հեշտ էր «օտարին» թշնամու դեր տալ։ «Օտար» հասկացությունը կազմվում էր ազգությունից, հավատքից, մաշկի գույնից ու այլ պետությունների բնակչության բարեկեցությունից։ Երկուսուկես տարի առաջ, երբ Ձեզ, Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ, դիմեցի՝ տեղեկացնելով, որ այս պետական գործիչների գործողությունները Ռուսաստանը ներկա վիճակին կհասցնեն, ինձ մեկուսացրին։ Այս մարդիկ այդպես էլ չհասկացան, որ XXI դարի ժանտախտի բուն պատճառը միմյանց նկատմամբ ազգային ատելությունն է՝ ահաբեկչության ու Ռուսաստանի քանդման հիմնարար հիմքը։
Դրան նպաստում է նաև հարևան պետություններում ու հանրապետություններում սեփական տեղական կառավարիչների՝ նախագահների նշանակումը։ Արհեստականորեն նշանակված նախագահը արտագաղթողների հոսքի գլխավոր պատճառն է դառնում։ Ներկայումս բազմաթիվ ազնիվ քաղաքական գործիչներ պայքարում են այս հիվանդության դեմ, բայց դա անելը շատ դժվար է. այն արդեն մարդկանց խորքում է, և այս ներքին վերքերը բուժելու համար ժամանակ է պետք։ Ժամանակ չկա։ Այսօր քաղաքակրթությունն իր զարգացմամբ ավելի արագ է շարժվում, իսկ Ռուսաստանում դեռ այս քաղաքական գաճաճներն են գործում. նրանց հետ մուտացիայի ենթարկված զարգացում է ստացվում, որը հրեշ է ծնում։
Իսկ դրա վախճանը հայտնի է։ Ափսոս՝ գոյության ընթացքում շատ մարդիկ կտուժեն։ Հենց նրանք էլ թշնամական հարաբերություններ են ստեղծում շատ պետությունների հետ՝ նույնիսկ այնպիսիների, որոնց հետ Ռուսաստանը քաղաքական խնդիրներ չուներ ու չէր կարող ունենալ, որովհետև շահերն ընդհանուր էին։ Քաղաքական անգրագիտությունը էլեկտրական անջատիչը կամ գազի փականը փակելով, կամ երկիր մանդարին ու գինի ներմուծելը մերժելով քողարկելը քաղաքակիրթ համաշխարհային պետությանը վայել չէ։ Հարց է առաջանում՝ ով է մեղավոր Ռուսաստանի՝ նախկին միութենական հանրապետությունների և ոչ միայն նրանց հետ ներկա հարաբերությունների համար։
Որոշումների մեծամասնությունն ընդունվում է հանրային իմիջի համար, ինչը կարող է ժամանակավոր, տեղային հաղթանակներ տալ։ Ակնհայտ են Աջարիայի, Աբխազիայի, Մերձդնեստրի հետ անհեռատես գործողությունները, Սիրիային զենքի մատակարարումը, որոնք ապագայում Ռուսաստանի համար միայն բացասական դեր են խաղալու։ Ռազմավարական հարցերում Ռուսաստանի օգտին չեն օգտագործվում այլ պետությունների միջև իրականում առաջացած աշխարհաքաղաքական խնդիրները՝ Չինաստան և Ճապոնիա, Իրան և Ադրբեջան և այլն։ Գործող գործիչների նկատմամբ ոչ մի դժգոհություն չեմ կարող ունենալ, քանի որ իրենց էությամբ հազիվ թե կարողանան այսքան լուրջ խնդիրներ լուծել։ Յուրաքանչյուր քաղաքական ինքնակոչ իր գործողություններով ու շրջապատով՝ պահակախումբ, մեքենաներ, առանձնատներ, արտասահմանյան բանկային հաշիվներ, ցույց է տալիս հասարակ մարդկանց ու օրենքի նկատմամբ իր գերիշխանությունը։
Քաղաքական, դատական, կուսակցական ոլորտներում որոշումները ձևականության համար են ընդունվում։ Ցանկացած որոշման հիմքը պատվերն է դառնում։ Օրենսդիր են դառնում ոչ թե մասնագետները, այլ սպորտի ու շոու բիզնեսի հայտնիները, բժիշկները։ Այս ամենը լսարան ստեղծելու համար է արվում։ Ցանկացած զարգացած քաղաքակիրթ պետություն սկզբում իր ժողովրդի սոցիալական խնդիրներն է լուծում, հետո հաճույքով ծախսում պաշտոնական ընդունելությունների ու հյուրերի վրա։
Ոչ մի կերպ չեմ կարող հասկանալ՝ ինչպես կարելի է միլիոնավոր դոլարներ ծախսել ցուցադրականության վրա, եթե պետության բնակչության կեսը աղքատության շեմից ցածր է ապրում։ Ամբողջ քաղաքակիրթ աշխարհը չի ընդունում ռուսաստանյան արդարադատությունը, և հիմնարար պատճառներից մեկն այն է, որ արդարադատության համակարգում աշխատող մասնագետ իրավաբանների մեծամասնությունը ստիպված է կատարել այն «մասնագետների» օրենքներն ու պատվերները, որոնք լավագույն դեպքում նեղ մասնագիտական կրթություն ունեն՝ ԱԴԾ-ի ու ՆԳՆ-ի ակադեմիա։ Օրինակ՝ անհնար է մոռանալ Պետդումայի քաղաքացիական, քրեական, արբիտրաժային ու դատավարական օրենսդրության հանձնաժողովի նախագահ Պավել Կրաշենիննիկովի՝ հրեշտակային դեմքով ելույթը։
Համաներմամբ կարելի է ազատել միայն նրանց, ովքեր ֆիզիկապես այլևս չեն կարող հանցագործություն կատարել։ Եվ Ռուսաստանի նման հսկայական պետությունում մոտ երկու հարյուր մարդ։ Այս տրամաբանությամբ լավագույն որոշումը բոլոր բանտարկյալներին գնդակահարելն է։ Ինչո՞ւ պետությունը նրանց պահելու վրա փող ծախսի։
Ռուսաստանում սրբեր փնտրելը դեռ վաղ է. ծիծաղելի է, երբ նրանք դատում են։ Ժողովուրդների ու պետությունների ընտանիքի համար ամենավտանգավորն ու տարածվող մետաստազի պես կործանարարը վախն է։ Նախկին ԽՍՀՄ ժողովուրդներն այս զգացումով ամբողջ կյանքն են ապրել։ Եվ պետական գործչի պարտքն այս զգացումը արմատախիլ անելն է։ Միայն ժողովրդավարական ինստիտուտներ ստեղծելով ու նոր օրենքներ ընդունելով այս նպատակին հասնել հնարավոր չէ։ Գլխավորը՝ հիվանդությունը վերացնելն է։ Ավելի մեծ իրավունքներ ունեցող «տարրի» առջև չի կարելի նոր ժողովրդավարական շենք կառուցել հին հիմքի վրա։ ՊԱԿ-ը վերանվանել ԱԴԾ, ԳՈՒԼԱԳ-ը՝ ԳՈՒԻՆ։ Այս շենքերում նախկին անմարդկային մթնոլորտն է մնացել։ Անձնական հաջողության համար ժամանակակից պայմաններում հին մեթոդներն են օգտագործում։ Կարող ես տարիներ ընտանիքիդ անդամներին չտեսնել կամ ապակու միջով տեսնել՝ առանց գրկելու հնարավորության։
Հինը՝ բանտերն ու ստալինյան մեթոդները թողնելով՝ ստիպում են դաժանությանը վարժվել, հետո զարմանում՝ ինչու հասարակությունում այսքան անմարդկայնություն կա։ Գոյատևման գործընթացը Ռուսաստանում այնպիսի իրավիճակ է ստեղծել, որ մեղադրանքի վկաներ գտնելը խնդիր չէ։ Մեր սահմանադրությունում բոլոր քաղաքացիների՝ օրենքի առաջ հավասարության մասին հոդված կա։ Դատախազության հետ կողմերի ի՞նչ հավասարության մասին կարելի է խոսել, եթե մինչև դատարանի որոշումը, դեռ չմեղադրված մարդուն տարիներով դարավոր բանտերում են պահում՝ ստիպելով իրեն մեղավոր զգալ։ Օրենսդիրների մեծամասնության ավանդական կողմնորոշման մասին կասկածներ ունեմ։ Ինչպե՞ս կարելի է քննության ընթացքում մարդկանց տարիներով պահել՝ նրանց մոտ ամուսնուն կամ կնոջը չթողնելով։
Թեև օրենսդիրը գրում է քննության ողջամիտ ժամկետի մասին, միշտ հետաքրքրվել եմ՝ Ռուսաստանում ողջամիտ ժամկետը որքան է։ Հազիվ թե որևէ մեկը պատասխանի։ Ռուսաստանի համար ամենավտանգավորն այն է, որ Ձեր կողքին մեծ մասամբ մնացել են այն «հարուստ քաղաքական գործիչները», որոնք իրենց էությամբ իշխանության տակ պառկողներ են, իսկ արժանավոր մարդիկ չեն կարող բացահայտ խոսել. նրանց կա՛մ մեկուսացրել, կա՛մ ոչնչացրել են։ Երբ պետությունը ստեղծվեց, այն ժամանակ էլ մարդու իրավունքները սահմանափակվեցին։ Եվ մեր ժամանակներում քաղաքակիրթ է այն պետությունը, որն իր շահերը պաշտպանելիս մարդու իրավունքները սահմանափակում է այնքանով, որ արժանապատվությանն ու պատվին չի դիպչում։
Կարելի է պատկերացնել՝ ինչ կլինի երկրի հետ, եթե Ձեր հեռանալուց հետո տնտեսական ու ֆինանսական հիմքը նման արարածների ձեռքում մնա։ Այսօր Կրեմլի վրա մեծ պատասխանատվություն կա։ Այն կարող է ոչ միայն օգնել, այլև խանգարել բազմաթիվ ժողովուրդների բարեկեցության բարելավմանը՝ թե՛ Ռուսաստանում, թե՛ դրանից դուրս։ Ձեզ խնդրում եմ վերացնել սադրիչ աշխատանքի մեթոդները պետական իշխանության բոլոր ինստիտուտներում, որոնք դեռ ՊԱԿ-ի ժամանակներից հատուկ ծառայությունների հրահանգներով են առաջնորդվում։ Խնդրում եմ լսել ու գնահատել տարբեր տեսակետներ, որովհետև Ռուսաստանի շահերին նվիրված մարդիկ միայն Կրեմլի սահմաններում չեն։
Համեմատել բնագրի հետ · Русский
Во время Троянской войны греки после длительной и безуспешной осады, прибегли к хитрости: они соорудили огромного деревянного коня, оставили его у стен Трои, а сами сделали вид, что уплывают от берега Троады (изобретение этой уловки приписывают Одиссею). Троянцы ликовали — 10-летний кошмар закончился. Несмотря на предостережения жреца Лаокоона об опасности, они втащили коня в город… Троя исчезла с лица земли․․․ Не каждому дано предвидеть и правильно сформулировать возможные пути развития будущего.
Возможно, помимо знаний и аналитических способностей, в данном случае приоритетным является дар свыше. Однако, многовековая история свидетельствует о том, что прогнозы на будущее , как правило, воспринимаются только после того, как они стали реальностью. Лаокооны так и остаются непонятными, пока не сбудутся их предсказания. Печальная реальность… Письма политического эксперта, москвича Арбака Хачатряна президенту РФ Владимиру Путину в 2003 г. являются доказательством сказанного . «Предупреждения из Лефортово» -печально известного СИЗО КГБ в Москве — направленные первому лицу России, сегодня стали реальностью.
Оценки и прогнозы в нижеприведенных письмах, сделанные 16 лет назад, не менее актуальны и сегодня. В этих письмах, опубликованных в 2006 году в газете «АЗГ» и перепечатанных в 2012 г. в газете «Аргументы недели», в контексте геополитических и региональных процессов с особой озабоченностью говорится о вопросах, стоящих перед Арменией и Арцахом. К сожалению, на сегодняшний день это особенно актуальная проблема для нас. Сделанные в письмах жесткие оценки и обоснованные прогнозы должны быть услышаны властями Армении и Арцаха.
Будем надеяться, что так и будет. Письма Арбака Хачатряна президенту РФ Владимиру Путину публикуются без редактирования на русском языке.
Президенту РФ Путину В.В. От бывшего советника уполномоченного по правам человека Хачатряна А.Ш.
Глубокоуважаемый Владимир Владимирович!
В январе 2003 года, я обратился к Вам по поводу действий некоторых чиновников, деятельность которых могла бы породить кризис в отношениях Москвы с некоторыми странами СНГ. В письме был прогноз в отношении с Грузией, Молдавией, Казахстаном, Украиной и наиболее болезненно для меня — Арменией Нагорно-Карабахский конфликт. Всю вину я возлагал на наместников и их опекунов из центра. А впереди еще такие стратегические проблемы как Каспийский нефтепровод и газопровод. Думаю, что будут такие же проблемы и с Украиной, где постепенно нарастают антироссийские настроения.
После моего письма, усилиями политических «карликов» я был арестован. ДЭП ФСБ РФ обратился в следственную службу ФСБ РФ с оперативной информацией о том, что я являюсь одним из лидеров преступного международного сообщества, связан с руководителями мафии, от Корсики до Кипра, и если я останусь на свободе, то разрушаться дипломатические отношения между Россией и Арменией. Создателем указанного «детективного» сюжета было руководство Армении. С данными материалами я был ознакомлен. Официальным же поводом моего ареста послужило обвинение в контрабанде.
Близкий друг моей семьи не задекларировал деньги во время вылета по маршруту Москва-Ереван. После его многократных допросов в течение девяти месяцев (попытка суицида, психиатрическая больница), он дал показания, что я передал ему эту сумму денег и просил их специально не декларировать, т.к. нет времени, и добавил что при переходе через VIP проверяют поверхностно.
Это и легло в основу обвинительного заключения по контрабанде. И этот эпизод был квалифицирован исполнителями как «контрабанда в особо крупном размере», контрабандист, перевозящий наркотики и оружие, оказывается менее опасен, чем пассажир, который по причине нехватки времени не декларировал деньги. Ущерб России и е гражданам отсутствует. Наверное, поэтому гособвинитель и просил наказание 7 лет. А санкция статьи предусматривает лишение свободы от7 до
12. Головинский суд г. Москвы по данному обвинению вынес оправдательный приговор, однако исполнители не успокоились, ведь получается, что я содержался в Следственном изоляторе Лефортово незаконно. Мосгорсуд от «безысходности» возвратил уголовное дело на новое рассмотрение. Почему от безысходности? Потому что , подследственный или подсудимый заранее уведомляется о дате, месте, предмете слушания. Я же узнал о проведении слушания после процесса. Методы воздействия разные. Не обязательны прямые указания на принятие необходимого решения.
Иногда достаточно просто распространить ложную информацию, которая повлияет на решение судьи. Эти самонадеянные исполнители думают, что могут руководить судьбами людей и даже народов. Из-за их деятельности рушится экономика и межнациональные отношения. Экономику и благосостояние людей можно восстановить, но искоренить межнациональный конфликт невозможно. Что сегодня происходит между русскими и кавказцами? Весь мир стал для нас врагом. На Кавказе ненавидят друг друга, и все понимают, что это вина наместников и их опекунов.
Из Армении уехало на сегодняшний день 60% населения. Эмигранты озабочены элементарным выживанием, их унижают, сажают за продажу авиабилетов, обвиняя в пособничестве террористам. А Армения не обеспечивает им никакой правовой защиты. Неужели те руководители , у которых нет гордости за свою нацию, могут быть достойными лидерами и политическими партнерами? К сожалению, любые проблемы в России, и не только, решаются путем ужесточения законов, а при каждом промахе ведется «активный» поиск крайнего. Каждый гражданин России рад иметь сильного и честного Президента.
Но когда государственный деятель ( Грызлов) говорит от имени более трехсот депутатов ( пусть достойные извинят), что любого кандидата, которого представит президент Путин через три года, они поддержат, невольно приходит на ум конь Римского императора , который имел голос в Сенате по желанию императора. Такие «люди» всю жизнь выполняют приказ. Они случайно получили власть и у них один метод работы — Сталинский.
Слабые или убивают, или сажают без разбора. Эти методы доведут страну да божьей кары. Прикрывать действия членов своей команды — достойно мужчины. Однако подобные действия со стороны главы государства, могут оказаться болезненными для страны. Моя просьба к Вам не связана с претензиями к правоохранительным органам и правосудию, так как жизнь более или менее научила понимать людей, которые от безысходности против своей воли выполняют указания. Хоть можно восхититься гениальностью юристов, которые редактировали текст статьи о мотивах заключения под стражу. Тот, кто не декларировал деньги — на свободе.
Дай Бог, чтобы его наказание не было связано с лишением свободы. К свидетелям обвинения так же отношусь снисходительно, так как я не имею права винить людей которые ради самосохранения, вели себя непорядочно, в отношении меня. Нет вопросов к людям, давшим показание в состоянии душевного расстройства и к генералам ставшими рядовыми. Вопросы могут быть только к людям, виновным в моем аресте, имеющим огромную власть. Вас я прошу помочь по двум вопросам.
Первое: в уголовном деле находятся копии писем, адресованных фирме, находящейся в Чехии с подписями руководителей Газпрома. А оригиналы этих писем находятся в Чехии. Прошу Вашего содействия в получении результата экспертизы подписей, чтобы в дальнейшем дело не обрело политическую окраску. Второе : при ознакомлении с уголовным делом я узнал, что за два дня до моего ареста я был уволен. Чем не сталинские времена. До ареста я руководил Российской делегацией по правам человека во Франции. И после возвращения, члены комиссии уполномоченного по правам человека, единогласно вместе с Мироновым вышли к Вам с ходатайством о присвоении мне классного чина — 1 класса.
Этот день совпадает с моим увольнением. Удостоверенные копии данных бумаг находятся у моего адвоката. Этот вопрос имеет для меня моральное значение. После своего первого письма я не уверен, что это мое обращение доведут до Вас без искажения смысла, если доведут вообще. Я продиктовал текст моему защитнику, чтобы через общественные организации, или СМИ информация дошла к Вам. С уважением!
Глубокоуважаемый Владимир Владимирович!
Повторно обращаюсь к Вам по причине того, что: 1. вопрос не частный. 2 вряд ли кто-то в России может найти политического деятеля, самостоятельно могущего решать значимые для страны вопросы. Когда разрушился Советский Союз, главной причиной создания независимых государств было не национальная ненависть, а главным лозунгом в те времена был лозунг независимости, который повторяли все национальности республик, входящих в состав Советского Союза. Но это не так, потому что в проценте отношении было мало политических деятелей, понимавших смысл независимости и что будет в будущем. Тем более народ не понимал.
А так быстро разрушило союз желание выйти из коммунистического партийного кольца, и люди хотели думать свободно, пока, не понимая смысл происходящего. Это был первый этап. Второй этап самый разрушительный не только для бывших республик, но и для большинства государств мира. Те системы государственного управления, которые были созданы и отказаны для двух лагерной системы (капитализм, социализм), они уже после разрушения одной из них стали не нужны. Очень многие мировые общественные и специальные организации, находящихся под контролем крупных специальных служб, потеряли свою необходимость.
Приостановилось финансирование маленьких государств, которые сражались друг против друга. Разрушение мировой отлаженной системы не только создал хаосную ситуацию в России и СНГ, но и расшатало и изменило политическую, экономическую, финансовую основу в общемировом масштабе. Много руководителей, представителей государств и организаций, которые потеряли свою прежнюю значимость, используя расовые, территориальные, национальные, религиозные факторы (чтобы доказать свою значимость) разными методами нападали на своих бывших опекунов (крупные государства).
Один из методов, который выжил и стал самым опасным для мировой цивилизации-это терроризм. Терроризм расцветал и довивался результата на почве межнациональной ненависти, а раздражителем является экономическая разруха и эмиграция, которые без «сверх политиков не бывает. Когда смотришь на большинство законодателей и некоторых государственных деятелей России (если можно их так назвать), которые занимаются идеологией, внешней политикой, то думаешь, что их клонировали искусственным путем размножали и назначали на эти места с одной целью: поиска врага.
Для укрепления государственности России после разрушительного удара Ельцинского периода, необходима была идеология. И лозунг «нерусский» как инфекция в виде программного типа разместился в голова вышеуказанных «политиков». Более 50% населения страны жило за чертой бедности и вне закона, легко было в роли врага представить «чужого». Понятие «чужой» складывалось из национальности, веры, цвета кожи и благосостояния населения других государств. Два с половиной года назад, когда Я обратился к Вам, Владимир Владимирович, с информацией о том, что действие этих государственных деятелей доведет Россию до теперешнего положения, меня изолировали. Эти люди так и не поняли, что базовой причиной чумы 21 века является национальная ненависть друг к другу-фундаментальная основа терроризма и разрушения России.
Этому еще способствует назначение своих наместников (президентов) соседних государств и республик. Искусственно назначенный президент становится главной причиной потока эмигрантов. В настоящее время многие порядочные политические деятели борются против этой болезни, но это делать очень трудно, оно глубоко уже в людях, и чтобы вылечить эти внутренние раны нужно время. Времени нет. Сегодня цивилизация по своему развитию движется быстрее, а в России еще действуют эти политические карлики, с ними получается мутированное развитие, которое рождает монстра.
А конец его известен. Жаль, что за время его существования пострадает много людей. Они и создают враждебные отношения со многими государствами, даже такими, с которыми Россия не имела и не могла иметь политические проблемы, так как интересы были общими. Прикрывать свою политическую неграмотность, отключением электрического рубильника, газового вентиля или отказом ввоза в страну мандаринов и вина, недостойно мирового цивилизованного государства. Встает вопрос: кто виноват в теперешних отношениях России с бывшими союзными республиками и не только.
Большинство решений принимается для пиара, которые могут дать временные, локальные выигрыши. Налицо недальновидные действия с Аджарией, Абхазией, Приднестровьем, поставка оружия Сирии, которые в будущем только будут играть отрицательную роль для России. В стратегических вопросах в пользу России не используется реально создавшиеся геополитические проблемы между другими государствами-Китай и Япония, Иран и Азербайджан и так далее. У меня никаких претензий не может быть к действующим деятелям, так как они по своей сути вряд ли могут решить такие серьезные проблемы. Каждый политический выскочка своими действиями и окружением (охрана, машины, особняки, банковские зарубежные счета) показывает свое верховенство над простыми людьми и законом.
В политических, судебных, партийных сферах, решения принимаются для видимости. Основой любого решения становится заказ. Законодателями становятся не профессионалы, а знаменитости спорта, шоу бизнеса, врачи. Это все делается для создания аудитории. Любое развитое цивилизованное государство первоначально решает социальные проблемы своего народа, а потом с радостью тратит на представительские приемы и на гостей.
Я никак не могу понять, как можно тратить миллионы долларов на показуху, если в государстве половина населения живет за чертой бедности. Весь цивилизованный мир не принимает Российское правосудие и одной из основополагающих причин является то, что большинство профессиональных юристов, которые работают в Фемиде, вынуждены выполнять законы и заказы тех «специалистов», которые в лучшем случае имеют узкоспециальное образование (академия ФСБ и МВД). К примеру, нельзя забыть выступление с ангельским лицом председателя комитета Госдумы по гражданскому, уголовному арбитражному и процессуальному законодательству Павла Крашенинникова.
По амнистии можно освободить только тех людей, которые уже физически не могут совершить преступление. И в таком огромном государстве как Россия около двухсот человек. С такой логикой самое лучшее решение — это расстрелять всех заключенных. Зачем государству тратить деньги на их содержание.
Святых искать в России пока рано, смешно, когда они судят. Самым опасным, разрушительным как распространяющийся метастаз для семьи народов и государств является страх. Народы бывшего СССР с этим чувством жили всю жизнь. И долг государственного деятеля искоренить это чувство. Только создавая демократические институты и принимая новые законы добиться этой цели невозможно. Главное, надо убрать болезнь. Перед больше право имеющего «элемента» нельзя строить новое демократическое задание на старом фундаменте. КГБ переименовать в ФСБ, ГУЛАГ в ГУИН. В этих зданиях осталась прежняя бесчеловечная аура. Чтобы добиться личного успеха употребляют старые методы в современных условиях. Можешь годами не видеть членов семьи или видеть их через стекло, не имея возможности обнять.
Оставляя старое (тюрьмы, сталинские методы) заставляют привыкать к жестокости, а потом удивляются, почему столько бесчеловечности в обществе. Процесс выживания создал такую ситуацию в России, что найти свидетелей (обвинения) не является проблемой. В нашей конституции есть статья о равноправии всех граждан перед законом. О каком равенстве сторон с прокуратурой может быть речь, если до решения суда, еще не обвинённого годами, держат в тюрьмах столетней давности, вынуждая человека чувствовать себя виновным. У меня сомнения в традиционной ориентации большинства законодателей. Как можно во время следствия людей держать годами, не допуская к ним мужа или жену?!
Хоть законодатель пишет про разумный срок ведения следствия, меня всегда интересовало, разумный срок — в России это сколько? Вряд ли кто-то ответит. Самое опасное для России, что около Вас в большинстве остались те «богатые политики « , которые по своей сущности являются подстилками для власти, а достойные люди не могут открыто высказаться; они или изолированы, или уничтожены. Когда создалось государство, тогда и были ограничены права человека. И в наше время цивилизованным является то государство, которое, защищая свои интересы, ограничивает права человека той мерой, которая не трогает достоинство и честь.
И можно представить, что будет со страной, если после Вашего ухода экономическая и финансовая основа останется в руках таких существ. Сегодня много ответственности на Кремле. Она не только может помочь, но и помешать улучшению благосостоянии многих народов и в России, и вне ее. Обращаюсь к Вам с просьбой уничтожить провокационные методы работы во всех институтах государственной власти, которые пока руководствуются директивами специальных служб со времен КГБ. Прошу прислушаться и оценить разные точки мнения, так как люди, преданные интересам России, находятся не только в пределах Кремля.
Նշում աղբյուրի մասին
Publication date supplied by the personal archive; it may differ from the original publication date.