Մոտ երկու տարի առաջ Հայաստանում վերջապես քրեական գործ հարուցվեց Արբակ Խաչատրյանի ընտանիքի գույքի հափշտակության վերաբերյալ
Около двух лет назад, в Армении наконец возбудили уголовное дело, по расхищению имущества семьи Арбака Хачатряна.
Կարդալ հրատարակչի կայքումԱրհեստական բանականության օգնությամբ թարգմանություն։ Ստորև հասանելի է բնագիրը՝ համեմատության համար։
Սա համընկնո՞ւմ է, թե՞ Հայաստանի պատմության մեջ առաջին անգամ իրական քննություն և, վերջապես, Արբակ Խաչատրյանի ընտանիքի նկատմամբ պետական ահաբեկչության փաստի ճանաչում։
Ուշադրություն դարձրեք՝ գողացողը ոչ թե Արբակ Խաչատրյանն էր, այլ պետությունը։ Ստացվում է՝ քաղաքացիները չեն կարող անպատիժ գողանալ, իսկ պետությունը կարո՞ղ է։
Մոտ երկու տարի առաջ՝ 2022թ. օգոստոսի 31-ին, Հայաստանում վերջապես հարուցվեց թիվ 17846122 քրեական գործը՝ Արբակ Խաչատրյանի ընտանիքի ունեցվածքի հափշտակության առնչությամբ։ 2023թ. հոկտեմբերի 7-ին ընտանիքը բողոք ներկայացրեց գործի ձգձգման վերաբերյալ և միջնորդեց այն դիտարկել որպես պետության կողմից հարձակում։ Իսկ եվրոպացի փաստաբանները՝ իսպանական փաստաբանական գրասենյակի ղեկավար Լուիս Բարբերա Սապատերոյի գլխավորությամբ, Հայաստանի գլխավոր դատախազությանը դիմեցին՝ հիմնավորելով, որ հիացմունքի արժանի ընտանիքի նկատմամբ պետական ահաբեկչություն է կատարվել։ Այդ ապօրինի գործողությունների նպատակը Արբակ Խաչատրյանի ազդեցության թուլացումն ու նրան չեզոքացնելն էր։
24.01.2024թ. Քննչական կոմիտեն Արբակ Խաչատրյանի որդուն՝ Աշոտ Խաչատրյանին, հանձնեց փաստաթուղթ, որում ասվում է՝ թիվ 17846122 քրեական գործի քննությամբ հաստատվել է, որ 01.05.1994-ին Արբակ Խաչատրյանի ընտանիքի ունեցվածքի վրա կալանք է դրվել, և գույքի 97 միավոր հանձնվել է պահպանության։ Այդ ունեցվածքից R48-99АР համարանիշով «Շևրոլե» ավտոմեքենան և մոտ 71 գույք փոխանցվել էին ՀՀ նախագահի անվտանգության վարչության պետի տեղակալ Հայկ Սարգսի Դիլանյանին, իսկ 29 միավոր՝ Հայաստանի պաշտպանության նախարարության ֆինանսաբյուջետային վարչության պետ Վաղարշակ Ավետիսյանին։ Հետագայում պարզվել է, որ նշված գրավադրված գույքը յուրացվել է, ինչի հետևանքով ընտանիքին նյութական վնաս է պատճառվել։
Սա համընկնո՞ւմ է, թե՞ Հայաստանի պատմության մեջ առաջին անգամ իրական քննություն և, վերջապես, Արբակ Խաչատրյանի ընտանիքի նկատմամբ պետական ահաբեկչության փաստի ճանաչում։
Ուշադրություն դարձրեք՝ գողացողը ոչ թե Արբակ Խաչատրյանն էր, այլ պետությունը։ Ստացվում է՝ քաղաքացիները չեն կարող անպատիժ գողանալ, իսկ պետությունը կարո՞ղ է։
Ընդհանրապես Արբակ Խաչատրյանի կյանքում բազմաթիվ տարօրինակ դեպքեր կան՝ ես կասեի ակնհայտի և անհավանականի համադրություններ։ Օրինակ՝ սովորաբար մարդկանց ձերբակալում են դրամական միջոցները հափշտակելու և երկրից դուրս տանելու համար, իսկ Արբակ Խաչատրյանին թե՛ Հայաստանում, թե՛ Ռուսաստանում, ընդհակառակը, ձերբակալեցին արտասահմանից երկիր գումար բերելու համար։ Իմ կողմից ուզում եմ ավելացնել՝ որպես լրագրող և Հայաստանի քաղաքացի ամաչում եմ կարդալ պետական համակարգի՝ իր նվիրված քաղաքացիների դեմ գործած ցինիկ ապօրինությունների մասին, այն մասին, թե ինչպես 30 տարի առաջ Հայաստանի առաջին նախագահի աշխատակազմն ու պաշտպանության նախարարությունն իջան «հանցավոր ռեկետի» մակարդակին։
Հիշեցնեմ, որ ցանկացած երկրի սահմանադրության մեջ գրված է՝ երկրի նախագահն իրավունք չունի պաշտպանության գերատեսչությունը գործադրելու սեփական քաղաքացիների դեմ։
Ի դեպ, որոշ վկաների ցուցմունքներից սարսուռ է անցնում մեջքովդ, օրինակ՝ ընտանիքի որոշ անձնական գույքը Հայաստանի առաջին նախագահին փոխանցելու հրահանգից։ Ուզում եմ երիտասարդ սերնդին, որը գուցե չի հիշում, հիշեցնել, թե Արբակ Խաչատրյանը 90-ականներին ինչ արեց շրջափակված Հայաստանի և պատերազմող Ղարաբաղի համար։
Նա անհնարինը հնարավոր էր դարձնում. օրինակ՝ պատերազմի ընթացքը փոխեց մեր օգտին, Երևանի օդանավակայանում վայրէջք կատարեցրեց հատուկ տեխնիկայով ՆԱՏՕ-ի 6 «Բոինգ», իր վրացի ընկեր Իլյա (Մամուկա) Գվարիշվիլիի հետ ապահովեց հացահատիկի առաքումը սովահար Հայաստան՝ ադրբեջանցիներով խիտ բնակեցված վրացական Մառնեուլիի շրջանով, և այլն։ Այն ժամանակ Վրաստանը Հայաստանին տվեց իր ամբողջ անձեռնմխելի պաշարը։ Ի դեպ, վերջերս մի խումբ հայեր՝ այժմ հանգուցյալ Գագիկ Մանասյանի գլխավորությամբ, ցանկացել էին Դիլիջանի մի հրապարակ անվանել հայերի վրացի փրկչի անունով, սակայն Դիլիջանի հողերը վարձակալած հայազգի հայտնի ռուսաստանցի գործարարը մերժել էր՝ պատճառաբանելով, որ Ռուսաստանը դա չի հասկանա։ Մի հրապարակման մեջ չեմ կարող թվարկել Արբակ Խաչատրյանի բոլոր ծառայությունները, բայց կասեմ ևս մեկի մասին՝ Կալաշնիկովի արտադրական գծի, որը նրա աջակցությամբ Վահան Շիրխանյանը բերեց Հայաստան։
Ուշադրություն դարձրեք՝ պետությունն այդ գծի համար ոչինչ չէր վճարել։ Այսինքն՝ ստացվում է, որ այդ արտադրությունը նվիրել էին Հայաստանի պե-տու-թյա-նը, ոչ թե մասնավոր անձանց։ Սակայն հետագայում այն սեփականաշնորհեց «Պատրոն» մականունով հայտնի անձը։ Ի դեպ, երկրի բոլոր ազգային հարստությունները չնչին գումարով սեփականաշնորհվեցին պետության առաջին դեմքերի թողտվությամբ։ Ընդ որում, Արբակ Խաչատրյանի ընտանիքի դեմ բոլոր ապօրինի գործողությունները նույնպես կատարվել են նրանց գիտությամբ։
Կան նույնիսկ այն ժամանակվա քննիչների ցուցմունքները. նրանք խոստովանել են, որ ահաբեկմամբ և շանտաժով իրենց ստիպել են ապօրինի գործել։ Գուցե մեկ ուրիշն էլ, ինչպես ես, հարց ու տարակուսանք ունենա՝ ինչո՞ւ այսպիսի վերաբերմունք իր հայրենիքին նվիրված հայի նկատմամբ, որի շուրջ, ընդհակառակը, հայ ժողովուրդը պետք է համախմբվեր։ Իզուր չէ, որ եվրոպացի փաստաբանների նամակում, որոնք Արբակ Խաչատրյանի գործով Շրյոդերի միջոցով դիմել են Պուտինին (քանի որ հայ պաշտոնյաների հետ միասին գործում ներգրավված են նաև ռուս պաշտոնյաները), խոսվում է Արբակ Խաչատրյանի երևույթի մասին։ Մասնավորապես՝ եթե աշխարհը ժամանակին լսեր աշխարհաքաղաքագետի կանխատեսումներն ու առաջարկները, հնարավոր կլիներ խուսափել պատերազմներից և բազմաթիվ կյանքեր փրկել։ Հիշեցնեմ՝ Արբակ Խաչատրյանի անունը լավ գիտեն աշխարհի տարբեր երկրներում՝ Իսպանիայում, Ռուսաստանում, Ամերիկայում, Ֆրանսիայում և այլն։
Իր բազմաթիվ հոդվածներում նա Սիրիայի, Վրաստանի, Լեռնային Ղարաբաղի և Ուկրաինայի պատերազմները վերլուծել ու դրանց մասին զգուշացրել էր սկսվելուց շատ առաջ, առաջարկել էր դրանք կանխելու քայլեր, խոսել սպասվող միջազգային ֆինանսական ճգնաժամի, դոլարի դեֆոլտի և այլնի մասին։ Մի՞թե հայերը հպարտությամբ չեն լցվում՝ գիտակցելով, որ նա մեր հայրենակիցն է։ Ինչպես ասում է պարոն Խաչատրյանը, այսօր շատերն իրենց մարգարեությունների և դրանց վաճառքի դիմաց գումար են ստանում՝ թեկուզ Աստվածաշնչի նույն վաճառողները…
Ինքը՝ Արբակ Խաչատրյանը, նշում է՝ հավանաբար սովոր ենք տեսնել ու լսել ծախու քաղաքագետների և լրագրողների, որոնց պատվերի համար վճարում են։ Նա խոստովանեց, որ վերլուծելիս միշտ չէ, որ հարյուր տոկոսով վստահ է իր կանխատեսմանը. պարզապես հետագա կյանքը ցույց է տալիս, որ իրավացի էր։ Սակայն ինձ ինչ-ինչ պատճառով թվաց, թե պարոն Խաչատրյանը հենց այստեղ փոքր-ինչ խորամանկեց։ Հիշեցնեմ նաև՝ Ղարաբաղյան առաջին պատերազմի ամենավճռական տարիներին Արբակ Խաչատրյանը նույնիսկ դարձավ ՀՀ նախագահի խորհրդական և ակտիվորեն օգնում էր երկրին։
Նա ամեն ինչ անում էր հանուն Հայաստանի ու Ղարաբաղի, իսկ երկրի համար պատասխանատու պետական դեմքերը, մեղմ ասած, թքած ունեին հայրենիքի ու ժողովրդի վրա՝ մտածելով միայն սեփական շահույթի մասին։ Ինձ թվում է՝ հենց այն ժամանակ նրա քաղաքական մոտեցումները և հայրենիքին անսահման սերը դուր չեկան ու վախեցրին երկրի ղեկավարությանը։ Նրա գաղափարներն ու գործողություններն ակնհայտորեն չէին մտնում Հայաստանի առաջին նախագահի, ինչպես նաև երկրորդ և երրորդ նախկին նախագահների ծրագրերի մեջ, որոնք այն ժամանակ կառավարությունում առանցքային պաշտոններ էին զբաղեցնում։
Վերջին 30 տարիներին նրանք հետևողականորեն իրականացրել են Ղարաբաղը հանձնելու և Հայաստանը քայքայելու ծրագիրը (նրանց քայքայիչ գործունեության արդյունքներն այսօր տեսնում ենք), իսկ հայրենասերները, կարծում եմ, նրանց ակնհայտորեն խանգարում էին։
Սկսվեց Արբակ Խաչատրյանի ընտանիքի ճնշումը. հաշվի չառան նույնիսկ երեք անչափահաս երեխաների առկայությունը։ Արբակի կինը՝ ազգությամբ ռուս Ելենա Խաչատրյանը, արժանապատվորեն դիմակայեց բոլոր հարվածներին՝ պաշտպանելով իր երեխաներին և ամուսնու շահերը, չնայած ընտանիքի առանձնատան տարածքում ամիսներ շարունակ կանգնած տասնյակ ինքնաձիգավորներին։ Ցավոք, նրա մայրը մի փուլում չդիմացավ. որդու մահվան մասին բեմադրված կեղծ հեռախոսազանգից հետո թույն ընդունելով կամավոր վերջ տվեց կյանքին։ Սրանք մարդու իրավունքների խախտման իրական ու աղաղակող փաստեր են, որոնք ներկայացված են դատարանին ու միջազգային ատյաններին։
Պարոն Խաչատրյանի հեղինակությունը բարձր է, իսկ նրա վերլուծական միտքը գնահատվում է բազմաթիվ երկրների քաղաքական վերնախավերում։ Նա չի սիրում ինքնագովազդը՝ միշտ նախընտրելով ստվերում մնալ։ Բայց այսօր, մեր ողբալի իրականությունից ելնելով, կրկին, հակառակ բոլոր ուժերին, կանգնել է իր ժողովրդի կողքին։ Սակայն վերադառնանք Հայաստանի համար ամոթալի քրեական գործի նյութերին։ Արբակ Խաչատրյանի ընտանիքի ունեցվածքի ապօրինի բաժանումից հետո՝ նշված դեպքերից 9 տարի անց, կրկին պետական խարդախություն է կատարվել. Արբակ Խաչատրյանի հորը՝ Շահումյան Խաչատրյանին, ստիպել են ստորագրել անհեթեթ «խաղաղության պայմանագիր»։ Հակառակ դեպքում սպառնացել են, որ նրա որդին՝ Արբակը, դուրս չի գա Լեֆորտովո բանտից, որտեղ հայտնվել էր կեղծ մատնությունների և հայ ու ռուս պաշտոնյաների պայմանավորվածությունների հետևանքով։
Նախաքննության ընթացքում հարցաքննվել են մի շարք վկաներ, հարցաքննություններն ու կողմերի ներկայացրած նյութերը կցվել են գործին։ Քննությունը շարունակվում է, բայց արդեն այսօր այս ընթացքը խոստանում է վերածվել աղմկահարույց գործի ոչ միայն Հայաստանում, այլև նրա սահմաններից դուրս։ Լիովին ազնիվ լինենք՝ առաջին անգամ անաչառ ու արդար դատավարության հույսի լույս է նշմարվում, որովհետև մինչև այսօր ոչ միայն չէին քննում, այլև նույնիսկ չէին ընդունում ընտանիքի հայցերը։
P.S. Ի դեպ, եվրոպացի լրագրողներն արդեն դիմել են մեզ՝ խնդրելով աջակցել թիվ 17846122 քրեական գործի ընթացքի վերաբերյալ լրացուցիչ տեղեկություն ստանալուն։
Համեմատել բնագրի հետ · Русский
Что это, совпадение или впервые в истории Армении реальное расследование и, наконец, признание факта государственного террора в отношении семьи Арбака Хачатряна?
Заметьте, не Арбак Хачатрян воровал, а государство. Выходит, что гражданам безнаказанно воровать нельзя, а государству можно?
Около двух лет назад, 31 августа 2022г., в Армении наконец возбудили уголовное дело № 17846122 по расхищению имущества семьи Арбака Хачатряна. 7 октября 2023 г. семья подала жалобу о затягивании процесса и ходатайство о рассматривания данного дела с точки зрения государственного нападения, а европейские адвокаты во главе с руководителем испанской адвокатской конторы Луисом Барбера Сапатеро обратились в Генеральную Прокуратуру Армении с обоснованием того, что был совершен государственный террор в отношении достойной восхищения семьи. Целью данных противоправных действий было ослабление влияния и нейтрализация Арбака Хачатряна.
24.01.2024г. Следственный Комитет передал Ашоту Хачатряну (сыну Арбака Хачатряна) документ, в котором говорится, что в ходе расследования уголовного дела № 17846122 подтвержден факт, что 01.05.1994 года имущество семьи Арбака Хачатряна было арестовано и сдано на хранение 97 объектов имущества. Из указанного имущества автомобиль «Шевроле» с регистрационным номером R48-99АР и около 71 имущества были переданы заместителю начальника Управления безопасности президента РА Айку Саркисович Диланяну, а 29 объектов переданы начальнику финансово-бюджетного управления Министерства обороны Армении Вагаршаку Аветисяну. Позже было установлено, что указанное заложенное имущество было присвоено, в результате чего семье был причинен материальный ущерб.
Что это, совпадение или впервые в истории Армении реальное расследование и, наконец, признание факта государственного террора в отношении семьи Арбака Хачатряна?
Заметьте, не Арбак Хачатрян воровал, а государство. Выходит, что гражданам безнаказанно воровать нельзя, а государству можно?
Вообще в жизни Арбака Хачатряна много казусов, я бы сказала очевидного и невероятного. Например, обычно людей арестовывают за хищение и вывоз из страны этих финансов, а Арбака Хачатряна и в Армении, и в России задержали, наоборот, за ввоз в страну из-за границы финансовых средств. От себя хочу добавить, что лично мне как журналисту и гражданке Армении стыдно читать о циничном беззаконии, совершенном государственной системой в отношении своих же преданных граждан, о том, как 30 лет назад аппарат первого президента Армении и Министерство Обороны опустились до «преступного рэкета».
Напомню, что в Конституции любой страны написано, что президент страны не имеет права применять оборонное ведомство против своих граждан.
Кстати, от некоторых свидетельских показаний мороз по спине пробегает, например о распоряжении передать первому президенту Армении определенное личное имущество семьи. Хочу напомнить молодому поколению, которое возможно не помнит, что сделал Арбак Хачатрян в 90-ые годы для блокадной Армении и воюющего Карабаха.
Он делал невозможное возможным, например, изменил ход военных событий в нашу пользу, посадил в ереванский аэропорт 6 натовских боингов со спецтехникой, вместе со своим грузинским другом Ильей (Мамука) Гваришвили обеспечил доставку зерна в голодающую Армению через густо заселенный азербайджанцами грузинский район Марнеули и т.д. Тогда Грузия отдала Армении весь свой неприкосновенный запас. Кстати, недавно, группа армян, которую возглавлял ныне покойный Гагик Манасян, хотела назвать именем грузинского спасителя армян площадь в Дилижане, однако известный российский бизнесмен армянского происхождения, арендовавший земли Дилижана, отказал, сославшись на то, что Россия этого не поймет. В одной публикации я не смогу перечислить все заслуги Арбака Хачатряна, но скажу еще об одной — о линии Калашникова, которую при его содействии Ваан Ширханян привез в Армению.
Заметьте, государство за эту линию ничего не платило. Т.е. выходит, что данное производство подарили го-су-дар-ству Армения, а не физическим лицам. Однако в дальнейшем оно было приватизировано со стороны известной личности под кличкой «Патрон». Кстати, все национальные богатства страны за копейки были приватизированы при попустительстве первых лиц государства. Впрочем, с их ведома совершены и все противоправные действия против семьи Арбака Хачатряна.
Есть даже показания следователей того времени, которые признались, что их, путем запугивания и шантажа, заставили противозаконно действовать. Возможно, у кого- то, как и у меня, возникнет вопрос и недоумение, почему такое отношение к преданному своей отчизне армянину, вокруг которого наоборот армянскому народу надо бы сплотится. Недаром в письме европейских адвокатов, которые обратились по поводу дела Арбака Хачатряна через Шредера к Путину (поскольку в деле вместе с армянскими замешены и российские чиновники) написано о феномене Арбака Хачатряна, в частности о том, что если бы в свое время мир прислушался бы к прогнозам и рекомендациям геополитика, то была возможность избежать войн и спасти много жизней. Напомню, что имя Арбака Хачатряна хорошо знают в разных странах мира (Испания, Россия, Америка, Франция и т.д.).
Он, в своих многочисленных статьях, анализировал и предупреждал о войнах в Сирии, Грузии, Нагорном Карабахе, Украине задолго до их начала, предлагал шаги как их избежать, говорил о грядущем международном финансовом кризисе, дефолте доллара и т.д. Неужели армян не распирает от гордости и осознания, что это наш соотечественник. Как говорит г-н Хачатрян, многие за пророчества и их продажу сегодня получают деньги, те же продавцы Библии…
Сам Арбак Хачатрян отмечает, что, наверное, мы привыкли видеть и слушать продажных политологов и журналистов, которым платят за заказ. Он признался, что, анализируя не всегда на сто процентов уверен в своем прогнозе, просто жизнь в дальнейшем показывает, что он был прав. Однако мне почему-то показалось, что г-н Хачатрян именно здесь немного слукавил. Напомню также, что в самые решающие годы первой карабахской войны Арбак Хачатрян даже стал советником президента РА и активно помогал стране. Он делал все во благо Армении и Карабаху, а государственные лица, отвечающие за страну, мягко говоря, плевать хотели на родину и народ, думая лишь о собственной наживе.
Мне кажется, что именно тогда его политические подходы и беззаветная любовь к своей отчизне пришлись не по душе и напугала руководство страны. Его идеи и действия явно не входили в планы первого президента Армении, а также второго и третьего экс-президентов, которые в то время занимали ключевые посты в правительстве. Последние 30 лет они последовательно осуществляли план по сдаче Карабаха и развалу Армении (итоги их подрывной деятельности мы видим сегодня), а патриоты отчизны, я думаю, им явно мешали.
Начался прессинг семьи Арбака Хачатряна, не приняли во внимание даже наличие троих несовершеннолетних детей. Жена Арбака — Елена Хачатрян (русская по национальности), достойно отразила все удары, защищая своих детей и отстаивая интересы мужа, несмотря на десятки автоматчиков месяцами стоявшими на территории частного дома семьи. К сожалению, его мать на определенном этапе сдалась, после подстроенного ложного телефонного звонка о гибели сына, добровольно покончила с жизнью, приняв яд. Всё это реальные и вопиющие факты нарушения прав человека, которые представлены суду и международным инстанциям.
Авторитет г-на Хачатряна высок, а его аналитический ум ценится среди политической элиты многих стран. Он не любит пиара, всегда предпочитая оставаться в тени. Но сегодня, исходя из наших плачевных реалий, он вновь, наперекор всем силам, встал рядом со своим народам. Но вернемся к материалам позорного для Армении уголовного дела. После незаконной дележки имущества семьи Арбака Хачатряна, по прошествии 9 лет после указанных событий, вновь было осуществлено государственное мошенничество, а именно отца Арбака Хачатряна Шаумяна Хачатряна принудили подписать нелепый «мирный договор». В противном случае ему пригрозили, что его сын (Арбак) не выйдет из тюрьмы Лефортово, где он оказался в результате ложных доносов и договоренностей между армянскими и российскими чиновниками.
В ходе предварительного следствия был допрошен ряд свидетелей, допросы и материалы, представленные сторонами, приобщены к делу. Расследование продолжается, но даже сегодня данный процесс обещает вылиться в громкое резонансное дело не только в Армении, но и за его пределами. Будем до конца честны, впервые забрезжил огонек надежды на непредвзятый и справедливый судебный процесс, ведь до сегодняшнего дня не только не расследовали, но даже не принимали иски семьи.
P.S. Кстати, европейские журналисты уже обратились к нам с просьбой посодействовать в получении дополнительной информации, касательно процесса по уголовному делу № 17846122.
Նշում աղբյուրի մասին
Publication date supplied by the personal archive; it may differ from the original publication date.