Արբակ Խաչատրյան. կհասնի՞, թե՞ ոչ
Арбак Хачатрян: Дойдёт или нет?
Կարդալ հրատարակչի կայքումԱրհեստական բանականության օգնությամբ թարգմանություն։ Ստորև հասանելի է բնագիրը՝ համեմատության համար։
Անկախ իրավապաշտպան և աշխարհաքաղաքականության փորձագետ Արբակ Խաչատրյանը մեր թերթի մշտական մեկնաբանն է։ Նրա բոլոր մռայլ կանխատեսումները իրականանում են՝ Ռուսաստանի՝ Վրաստանի, Ուկրաինայի և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների խնդիրների, ԻՊ-ի վտանգի, տնտեսական ճգնաժամի մասին. քաղաքակրթության բոլոր նշանակալի մարտահրավերների մասին նա նախազգուշացրել էր դրանց ի հայտ գալուց շատ առաջ։ Բայց Խաչատրյանը ոչ միայն կանխատեսում է, այլև անդադար կրկնում է՝ այս մղձավանջից ելք կա։ Եվ այդ ելքը իր քարոզած «Ժողովրդական դիվանագիտության» սկզբունքների մեջ է։
Արբակ Խաչատրյանը երբեք անձնական անվտանգությունն ու հարմարավետությունը պետական շահերից վեր չի դասել։ Վլադիմիր Պուտինին առաջին բաց նամակները գրել է դեռ 2003–2004 թվականներին, երբ ՌԴ մարդու իրավունքների հանձնակատարի խորհրդականն էր։
«Բազմաթիվ որոշումներ ընդունվում են հանրային իմիջի համար և ժամանակավոր, տեղային հաղթանակներ են տալիս։ Ակնհայտ են անհեռատես գործողություններ, որոնք ապագայում Ռուսաստանի համար միայն բացասական դեր են խաղալու… Կարծում եմ՝ նույնպիսի խնդիրներ կլինեն նաև Ուկրաինայի հետ, որտեղ աստիճանաբար աճում են հակառուսական տրամադրությունները…»։
2015 թվականի գարնանը, երբ ԻՊ-ն ու Նովոռոսիան արդեն իրողություն էին դարձել, Խաչատրյանը դեռ համոզում էր գիտակցել և վերացնել համաշխարհային չարիքի սկզբնապատճառը։
«2003 թվականին, երբ նախազգուշացնում էի Վրաստանի, Սիրիայի, Ուկրաինայի մասին, ծիծաղում էին։ Հիմա այլևս չեն ծիծաղում։ Բայց չեն լուծվում նաև թե՛ տեղային, թե՛ համաշխարհային ճգնաժամերի իրական պատճառները։ Եվ երբեք չեն լուծվի, քանի դեռ գործում է տնտեսության հին լիբերտարիան մոդելը, քանի դեռ աշխարհը կառավարում է այսպես կոչված «ոսկե միլիարդը», իսկ Երկրի բնակչության 70 տոկոսը այդ ընթացքում սովի է մատնված։ Ռուսական տնտեսությունը, բանկային ոլորտը՝ բոլորը ջանասեր աշակերտների պես հետևում են այս մոդելին։ Առանց տնտեսությունը ամբողջ հասարակությանը, այլ ոչ «ընտրյալներին» ծառայեցնելուն վերաուղղելու՝ պարտություն պարտության հետևից ենք կրելու։ Կարևոր չէ գաղափարական բաղադրիչը՝ ԻՊ-ի սալաֆիզմը, Ուկրաինայի բանդերական ազգայնականությունը, թե Եմենի հութիները. կարևոր է, որ կուշտ ժողովուրդը իր իշխանությունը չի տապալի»։
Նույն ժամանակ՝ 2015 թվականի ապրիլին, երբ «ռուսն ու թուրքը» դեռ «հավերժ եղբայրներ» էին, Խաչատրյանը նախազգուշացնում էր. «Թուրքական հոսքը», որը ռուսաստանցիներին ներկայացվում է որպես մեծ հաղթանակ, իրականում դանդաղ գործողության ական է։ Այո՛, այն տնտեսական օգուտ է խոստանում։ Բայց գործարքարարի ու պետական գործչի տարբերությունն այն է, որ երկրորդը տեսնում է առաջիկա դրամական մուտքերից ավելի հեռուն»։
Իսկ հետո նաև 2015 թվականի մայիսին։
«Այս տեղեկատվաքաղաքական խաղը ոչ միայն Ռուսաստանին ռազմավարական շահաբաժիններ չի տալիս, այլև առանց այդ էլ թեժ տարածաշրջանին ատելություն ու շովինիզմ է ավելացնում»։
Եկավ 2016 թվականը։ Բոլոր դժբախտություններին տնտեսական ճգնաժամն էլ ավելացավ։ Մոսկվայում Գայդարյան համաժողովն է ընթանում, բայց այնտեղ հայրենիքը փրկելու դեղատոմսեր կարծես չեն հնչում, ուստի իրավապաշտպանի և աշխարհաքաղաքականության փորձագետի հետ հանդիպում ենք մետրոյի մոտ գտնվող սրճարանում։
— Արբակ Շահումյանիչ, տարվա սկզբին այնքան ենք ուզում լսել հավատի, հույսի, սիրո ու թունելի վերջի լույսի մասին։ Պատրա՞ստ եք մեր ընթերցողների հետ կիսվելու ուրախ փոփոխությունների ակնկալիքներով։
— Իսկ այսօր արդուկը միացրե՞լ եք։ Ես միացրի, այնտեղից էլ՝ Գայդարյան համաժողովի մասին։ Նայեք այդ համաժողովի խոսնակներին. իսկապես նրանց մոտ ամեն ինչ հրաշալի է. նրանց բանկերի ու ընկերությունների բոլոր պարտքերը դուրս են գրում և նորից փող են ներարկում։ Նրանց տները, բանկերն ու տաք ծովերում անձնական կղզիները, չնայած ճգնաժամին, միայն մեծանում ու գեղեցկանում են։
Ինչպես Բելովեժյան թավուտից սկսեցին ԽՍՀՄ-ը մաս-մաս անել, այդպես էլ չեն հանգստանում. ոչ միայն բոլոր ռեսուրսներն են քաշում, այլև անընդհատ պատառոտում են՝ մեկ Ղարաբաղը, մեկ Վրաստանը, մեկ Ուկրաինան, մեկ Սիրիան…
— Ոմանց համար պատերազմ է, ոմանց համար՝ հարազատ մայր…
— Այդ դեպքում պետք չէ լաց լինել. «Ախ, Քյոլնում մեզ բռնաբարեցին»։ Իսկ ո՞վ է նրանց ծնել։ Աֆղանստան, Իրաք, Լիբիա, Սիրիա՝ ոչ թե քաղաքներ, այլ երկրներ են ավերակների մեջ։ Ամեն օր հեռուստատեսությամբ ռմբակոծություններ են ցույց տալիս. մարգարե պետք չէ լինել՝ ենթադրելու համար, որ յուրաքանչյուր ռմբակոծված բնակարանի հետ համամասնորեն աճում է ապագա ահաբեկիչների թիվը։ Նրանց համաշխարհային տնտեսական համակարգն է ծնել։
— Սպասե՛ք, իսկ «մեզ ինչի՞ համար»։ Ռուսաստանն ակնհայտորեն համաշխարհային տնտեսական համակարգի առաջատար ուժը չէ…
— Բայց մենք կապված ենք համաշխարհային տնտեսական համակարգի հետ. այս բոլոր գայդարները այնտեղ են սովորել, նրանց բոլոր շահերն այնտեղ են, երեխաներն էլ այնտեղ են։ Դա նույնն է, թե քրոնիկ թմրամոլին մանկապարտեզում երեխաների դաստիարակությունը վստահես։ Բայց նրանք, թեև հղում են անում արևմտյան շուկայական չափանիշներին, Ռուսաստանում այլանդակ հրեշ են ստեղծել։ Ո՞րն է տնտեսապես զարգացած երկրների՝ այսպես կոչված «Յոթնյակի» գործողությունների խորքային էությունը։ Երրորդ աշխարհը ստրկացնելը։ Ո՞րն է մեր արևմտամետ տնտեսագետների գործողությունների էությունը։ Սեփական ժողովրդին ստրկացնելը։ Եվ դեռ զարմանում են՝ ինչո՞ւ է ժողովուրդը հեռանում։ (Գայդարյան համաժողովում ելույթ ունենալով՝ Գ. Գրեֆը ուղեղների արտահոսքը անվանել է «մեր ամենասարսափելի և ամենամեծ արտահանումը»։ — «ԱՆ»։) Ժողովուրդը ձեր կառավարումից է փախչում։
Ասում եք՝ «առաջատար ուժը չէ»… Դա նույնն է, ինչ գերմանական Bild պարբերականին Վլադիմիր Պուտինի հարցազրույցի հարցը. «Ռուսաստանը տարածաշրջանային տերությո՞ւն է, թե՞ գերտերություն»։ Ռուսաստանն ունի մեծ պատմություն ու մշակույթ, ժողովրդի անկոտրում ոգի, հսկայական հարուստ տարածք և միջուկային ներուժ։ Եվ ինչո՞ւ Ռուսաստանը գերտերություն չէ։ Որովհետև տնտեսությունը կառավարում են «ելցին–գայդարյան մետաստազները»։ Որովհետև ժողովրդին կերակրելու փոխարեն թշնամիներ են հորինում և պատերազմներ սկսում։ Որովհետև միջուկային մահակ թափահարելով ահաբեկչին չես հաղթի. նա դրանից միայն կուրախանա՝ «միջուկային նահատակ» դառնալով։
— Նախագահը գոհ է կառավարության աշխատանքից…
— Չեմ ուզում նորից մարգարեի դեր ստանձնել, բայց հավատացեք՝ հիմա աշխարհաքաղաքական գործընթացները դանդաղ չեն հոսում, սլանում են։ Եթե հիմա չկոտրենք այս հանցավոր միջազգային համակարգը, շուտով արդեն Ռուսաստանում կբռնկվի՝ սկզբում ծայրամասերում, և դա կլինեն ոչ միայն վերադարձած, պատրաստված ԻՊ զինյալները (կազմակերպության գործունեությունը Ռուսաստանում արգելված է Գերագույն դատարանի որոշմամբ), որոնցով մեզ վախեցնում են, այլև մեր տեղական ազգայնականներն ու ֆաշիստները։
— Այսինքն՝ Սիրիայում պատերազմելով և ահաբեկչության սահմանները «հայրենի տան շեմից» հեռացնելով՝ ինչ-որ բան սխա՞լ ենք անում։
— Մենք պայքարում ենք հետևանքի դեմ, այլ ոչ պատճառի։
Հետևեք այս արյունոտ մաչետեի ճանապարհին, որով տեսանյութում ահաբեկիչը կտրում է գերիի գլուխը։ Ո՞վ է փող տվել զենքի համար, ումի՞ց են գնել, ո՞ւմ է գնացել շահույթը։ Արյունով նշված այս դրամական շղթայի վերջնական շահառուները իբր քաղաքակիրթ աշխարհի ֆինանսական մագնատներն են։ Հեռու գնալու կարիք էլ չկա՝ ձեր շուրջը նայեք։ Ո՛չ, Մոսկվայում հասարակ մարդկանց դեռ ինչ-որ փշրանքներ են հասնում, բայց շրջաններում և ԱՊՀ-ում գոյատևելու համար պետք է գործարքարար լինել։ Եվ խոսքն արդեն մարդկանց մասին չէ, այլ պետական ինստիտուտների, ուժային կառույցների. ամեն ինչ ներծծված է առևտրամոլության ոգով։ Մենք ապրում ենք մի հսկայական «Չերկիզոն» շուկայում։
Կամ վերցրեք այս կոնկրետ երիտասարդ տղաներին, որոնք արդեն գնացել են ԻՊ-ի կողմում կռվելու. ի՞նչ է, ջիհադի համա՞ր են գնացել կռվելու։ Եթե Ազգային հակաահաբեկչական կոմիտեն կամ ԱԴԾ-ն ստուգի այս վարձկաններից որևէ մեկին, համոզված եմ՝ մասնագետները կտեսնեն, որ նրանց ընտանիքների մեծամասնությունը անտանելի վարկեր է վերցրել։ Սա է այս համակարգի էությունը. այն իր էությամբ հակամարդկային է։
— Այսքան պա՞րզ՝ սաուդյան շեյխերի պես փող բաժանել, և վե՞րջ։ Իսկ որտեղի՞ց այն վերցնել։ Ամեն ինչ մեզնից առաջ արդեն գողացել են…
— Դա պարզ չէ։ Կամք է պետք։ Ուժեղ կամք։ Իսկ որտեղից վերցնել՝ արդեն պատասխանեցիք։ Բավական կլինի ժամանակին ծորակի մոտ հայտնված կամ առվակի վերևում տեղավորված մի երկու տասնյակ մարդկանց կապիտալը։ Բայց նրանք շատ ավելի շատ են։ Ժողովրդից գողացված ամեն ինչ վերադարձնել ժողովրդին։ Եվ այս հանցավոր ֆինանսական համակարգի բոլոր ստեղծողների ու կատարողների պարտադիր հրապարակային ապաշխարությունը։
Հիմա համաներում ենք բոլոր վարկերը, որոնք տրվել են փոքր բիզնես ստեղծելու և սովորական մարդու ընտանիքի գոյատևման համար։ Պետության նոր ֆինանսատնտեսական ռազմավարության սկզբունքը շատ պարզ է և վաղուց հայտնի՝ պետությունը մարդու համար, այլ ոչ մարդը պետության։ Այն մասին, որ հասարակ ժողովուրդը նոր ուղեգծին կաջակցի, խոսելու կարիք էլ չկա։
Այսպես Ռուսաստանը կարող է ամբողջ աշխարհին ցույց տալ դեպի լուսավոր ապագա տանող ճանապարհը։
— Ամբողջ աշխարհը կասի՝ վարկեր ներելը ոտնձգություն է աշխարհակարգի հիմքերի նկատմամբ, համատիեզերական մեղք ու հանցագործություն։
— Հանցագործությունը այնպիսի համակարգ ստեղծելն էր, որում գոյատևելու համար վարկ վերցնել է պետք։ Կզարմանաք, բայց բոլոր-բոլոր ներված վարկերը միասին նույնիսկ ժողովրդից գողացված փողերի մեկ հազարերորդին չեն հասնի։
— Համակարգն այլանդակ է, բանկերը վատն են, բայց փոխարենը ի՞նչ։
— Կարևոր չէ՝ փոխարենը ինչ։ Կարևոր է՝ ինչպես։ Ոչ պապուասների պես՝ ոսկի զարդարանքների դիմաց, ոչ կողոպտիչ տոկոսներ, որոնք նախապես ակնհայտ է՝ հնարավոր չէ վերադարձնել, բայց այլ ելք չկա, ոչ միայն ֆինանսիստներին պաշտպանող դաժան օրենքներ։ Նայեք՝ ԱՄՆ-ում հիփոթեքային ճգնաժամը 2008 թվականին էր, իսկ բանկերի հետ քննությունները դեռ շարունակվում են (15.01.2016-ին Goldman Sachs բանկը համաձայնագիր կնքեց Արդարադատության նախարարության հետ, որի համաձայն 1,8 միլիարդ դոլար կտրամադրի իր գործողություններից տուժածների փոխհատուցմանը և ԱՄՆ բնակարանային ծրագրերի զարգացմանը։
— «ԱՆ»։)։ Եթե պաշտում եք Արևմուտքը, ինչո՞ւ եք այդքան այլանդակ ու ծուռ պատճենում՝ միայն ձեզ լավ լինելու համար։ Որտեղի՞ց են 30–50 տոկոսները, եթե այնտեղ 2–4 տոկոս է։ Ի՞նչ է, մենք համաշխարհային տնտեսական համակարգին ինտեգրված չե՞նք, Ռուսաստանը ԱՄՀ անդամ չէ՞, մենք ԱՀԿ չե՞նք մտել։ Ինչո՞ւ ենք գլոբալացման ու առանց սահմանների աշխարհի դարաշրջանում պատնեշներով մեկուսանում։ Մեկուսացած կայսրություն կառուցում, թեև ամբողջ համաշխարհային պատմությունը բղավում է՝ այդպիսի կայսրությունները վատ ավարտ են ունեցել։ Եվ գլխավորը՝ եթե նույնիսկ ձեր պաշտած արևմտյան ֆինանսական համակարգը խորագույն… խորը ճգնաժամի մեջ է, ինչո՞ւ եք հավատում, որ այս ճգնաժամը ձեր այլանդակ հիբրիդը կշրջանցի։
Եթե անգործ նստեք, չի շրջանցի։ Եվ պետությանը հարց ունեմ՝ ո՞վ է հանցագործը՝ նա՞, ով վարկ է տվել՝ նախապես իմանալով, որ ազնիվ ճանապարհով այն վճարելն անհնար է, թե՞ վերցնողներն ու վերադարձնել չկարողացողները։ Բացի այդ, մի՛ մոռացեք, որ սա Ռուսաստանի պետության փողն է, իսկ պետություն ասելով ես ժողովուրդն եմ հասկանում։
Այո՛, իմ առաջարկը հեղափոխական բարեփոխում է, բայց եթե այս արյունախում միջնորդին չհեռացնենք, այս ճգնաժամը պարզապես չենք վերապրի։ Ամբողջ աշխարհն այրվում է, չենք կարող մեկուսանալ։
— Ձեր նկարագրած հեռանկարը ինձ դուր է գալիս, բայց մեր իրականության մեջ դա ան-հնա-րին է։
— Նույնն էին ասում իմ նախորդ կանխատեսումների մասին։ Հիմա դա արդեն իրականություն է։ Պետք է չսպասել՝ նորից կիրականանա՞, թե՞ ոչ, այլ նախապես որոշումներ ընդունել ու գործել, քանի դեռ ուշ չէ։
— Մեզ մոտ, ցավոք, որոշումները մեկ մարդ է ընդունում։ Մեր թերթը հրապարակել է Ձեր բաց նամակը, որը միլիոնավոր մարդիկ են կարդացել՝ թերթում, կայքում, սոցիալական ցանցերում։ Կարծում եք՝ տեղ չի՞ հասել։
— Չգիտեմ։ Գալիս է մի ժամանակ, երբ պետք է դժվար որոշում ընդունել։
Պատկերացրեք՝ տուն եք կառուցում, արդեն տանիքն եք ավարտում, և հանկարծ տեղեկացնում են, որ երկնաքարը հենց ձեր տան վրա է թռչում։ Կշարունակե՞ք տունը կառուցել, թե՞ ընտանիքը հեռու կտանեք՝ ոչ հարմարավետ, բայց անվտանգ վրան։ Հիմա էլ նույն իրավիճակն է։ Եվ ձեր ընտրությունն է՝ որ աշխարհում ապրել։
Համեմատել բնագրի հետ · Русский
Независимый правозащитник и эксперт в области геополитики Арбак Хачатрян – постоянный комментатор нашей газеты. Все его мрачные прогнозы сбываются: о проблемах во взаимоотношениях России с Грузией, Украиной и Турцией; об опасности ИГИЛ; об экономическом кризисе – о всех значимых вызовах цивилизации он предупреждал задолго до их появления. Но Хачатрян не только предсказывает, он не перестаёт повторять, что выход из этого кошмара есть. И выход этот – в пропагандируемых им принципах «Народной дипломатии».
Арбак Хачатрян никогда не ставил личные безопасность и комфорт выше государственных интересов. Первые открытые письма Владимиру Путину он написал ещё в 2003–2004 годах, когда был Советником Уполномоченного по правам человека в РФ :
«Много решений принимаются для пиара и дают временные, локальные выигрыши. Налицо недальновидные действия, которые в будущем будут играть только отрицательную роль для России… Думаю, что будут такие же проблемы и с Украиной, где постепенно нарастают антироссийские настроения…»
Весной 2015 года, когда уже ИГИЛ и Новороссия стали данностью, Хачатрян всё ещё убеждает осознать и убрать первопричину мирового зла:
«В 2003 году, когда я предупреждал о Грузии, Сирии , Украине, – смеялись. Сейчас уже не смеются. Но и истинные причины происходящих и локальных, и мировых кризисов не решаются. И никогда не решатся, пока действует старая либертарианская модель экономики, пока миром заправляет так называемый «золотой миллиард», а 70% населения земли тем временем голодает. Российская экономика, банковская сфера, все, как прилежные ученики, следуют этой модели. Не переориентировав экономику на служение всему обществу, а не «избранным», мы так и будем терпеть поражение за поражением. Не важно, какая идеологическая составляющая – салафизм ИГИЛ, бендеровский национализм на Украине или хуситы в Йемене , важно, что сытый народ не будет свергать свою власть».
Тогда же, в апреле 2015-го, когда «русский с турком» ещё были «братья навек», Хачатрян предупреждал: «Турецкий поток» , который преподносится россиянам как огромная победа, на самом деле – мина замедленного действия. Да, это сулит экономическую выгоду. Но в том и разница между делягой и государственным деятелем, что второй смотрит дальше ближайших денежных поступлений».
А потом и в мае 2015-го:
«Эта информационно-политическая игра не только не приносит России стратегических дивидендов, но ещё и добавляет ненависти и шовинизма в и так горячий регион».
Наступил 2016 год. Ко всем бедам добавился ещё и экономический кризис. В Москве идёт Гайдаровский форум , но что-то рецептов спасения родины там не слышно, поэтому мы встречаемся с правозащитником и экспертом в области геополитики в кафе возле метро.
– Арбак Шаумянович, в начале года так хочется услышать про веру, надежду, любовь и свет в конце тоннеля. Готовы ли вы поделиться ожиданиями радостных перемен для наших читателей?
– А вы утюг сегодня включали? А я вот включил, а оттуда – про Гайдаровский форум. Вы посмотрите на спикеров этого форума – ну действительно, всё же у них прекрасно: их банкам и корпорациям списывают все долги и снова накачивают деньгами. Их дома, их банки, их личные острова в тёплых морях, невзирая на кризис, становятся только больше и краше.
Вот как начали с Беловежской Пущи «дербанить» СССР , так всё не могут успокоиться: не только выкачивают все ресурсы, но и постоянно раздирают на части – то Карабах , то Грузия, то Украина, то Сирия…
– Кому война, а кому мать родна…
– Тогда не надо плакать: «Ах, нас в Кёльне изнасиловали». А кто их породил? Афганистан, Ирак, Ливия, Сирия – не города, страны в руинах лежат. Нам каждый день показывают бомбёжки по телевизору – не надо быть оракулом, чтобы предположить, что с каждой разбомблённой квартирой пропорционально растёт количество будущих террористов. Мировая экономическая система их и породила.
– Погодите, «а нас-то за что»? Россия явно не флагман мировой экономической системы…
– Но мы связаны с мировой экономической системой, все эти гайдары учились там, все их интересы там, все их дети там. Это всё равно что хроническому наркоману дать в детском саду детей воспитывать. Но они, хоть и кивают на западные рыночные стандарты, создали в России уродливого монстра. В чём глубинная суть действий экономически развитых стран, так называемой «Семёрки» ? Поработить третий мир. В чём суть действий наших экономистов-западников? Поработить собственный народ. А они ещё удивляются – что это народ уезжает? (Выступая на Гайдаровском форуме, Г. Греф назвал утечку мозгов «самым страшным и самым большим нашим экспортом». – «АН». ) Так от вашего управления народ бежит.
Вот вы говорите, «не флагман»… Это как тот вопрос из интервью Владимира Путина немецкому изданию Bild : « Россия – региональная держава или сверхдержава?» У России есть великая история и культура, несгибаемый дух народа, огромная богатая территория и ядерный потенциал. И почему Россия не сверхдержава? Потому что экономикой заправляют «ельцин-гайдаровские метастазы». Потому что, вместо того чтобы накормить народ, придумывают врагов и развязывают войны. Потому что террориста не победить, размахивая ядерной дубинкой, он только рад этому будет, став «ядерным мучеником».
– Президент доволен работой правительства…
– Я не хочу выступать опять в роли оракула, но поверьте, сейчас геополитические процессы не вяло текут, они несутся вскачь. Если мы сейчас не сломаем эту преступную международную систему, то вскоре загорится уже в России, сначала по краям, и это будут не только вернувшиеся обученные боевики ИГИЛ (деятельность организации запрещена в России решением Верховного суда ), чем нас пугают, но и свои, доморощенные националисты и фашисты.
– То есть, воюя в Сирии и отодвигая границы терроризма «от порога родного дома», мы что-то не так делаем?
– Мы боремся со следствием, а не с причиной.
Вы проследите путь этого кровавого мачете, которым террорист на видео отрезает голову пленному. Кто дал деньги на оружие, у кого купили, кому пошла прибыль? Конечные бенефицианты этой отмеченной кровью денежной цепочки – финансовые воротилы якобы цивилизованного мира. Да что далеко ходить – посмотрите по сторонам. Нет, в Москве ещё какие-то крохи простым людям перепадают, но в регионах и в СНГ , для того чтобы выжить, надо быть делягой. И речь уже не о людях, а о государственных институтах, силовых структурах – всё пропитано духом торгашества. Мы живём в одном огромном « Черкизоне» .
Или возьмите вот этих конкретных молодых парней, что уже уехали воевать на стороне ИГИЛ , – они что, за джихад поехали воевать? Если Национальный антитеррористический комитет или ФСБ проверит любого из этих наёмников, я убеждён, эксперты увидят, что у большинства их семей взяты неподъёмные кредиты. Вот суть этой системы, она античеловечна по своей сути.
– Вот так просто – раздавать деньги, как саудовские шейхи, – и всё? А где их взять? Всё уже украдено до нас…
– Это непросто. Нужна воля. Сильная воля. А где взять – вы уже ответили. Достаточно будет капиталов пары десятков человек из тех, кто вовремя оказался у крана или сел повыше у ручья. А ведь их гораздо больше! Всё, что было наворовано у народа, – вернуть народу. И обязательно публичное покаяние от всех создателей и исполнителей этой преступной финансовой системы.
Теперь амнистируем все кредиты, которые выдавались на создание малого бизнеса и выживание семьи простого человека. Принцип новой финансово-экономической стратегии государства очень простой и давно известный: государство для человека, а не человек для государства. О том, что простой народ поддержит новый курс, нечего и говорить.
Вот так Россия может показать дорогу к светлому будущему всему миру.
– Весь мир скажет, что это посягательство на основы мироздания, вселенский грех и преступление – прощать кредиты.
– Преступлением было создавать такую систему, при которой для выживания необходимо брать кредит. Вы удивитесь, но все-все-все прощённые кредиты в сумме не дотянут до одной тысячной от украденных у народа денег.
– Система уродлива, банки плохие, но что взамен?
– Да не важно, что взамен! Важно – как! Не как у папуасов – золото в обмен на побрякушки, не грабительские проценты, которые заранее невозможно вернуть, но деваться некуда, не драконовские законы, защищающие только финансистов. Вы посмотрите – в США ипотечный кризис был в 2008 году, а разбирательства с банками идут до сих пор (15.01.2016 банк Goldman Sachs заключил соглашение с Министерством юстиции , по которому предоставит 1,8 млрд долларов в качестве компенсации пострадавшим от его действий и на развитие жилищных программ в США.
– «АН» ). Если вы молитесь на Запад, так что ж вы так уродливо и кособоко, только чтоб себе хорошо было, копируете-то? Откуда берутся 30–50%, если там 2–4%? Мы что, не интегрированы в мировую экономическую систему, Россия не член МВФ, мы не вступили в ВТО? Почему в эпоху глобализации и мира без границ мы огораживаемся кордонами? Воздвигаем изолированную империю, хотя вся мировая история кричит, что такие империи плохо кончали? И главное – даже если западная финансовая система, на которую вы молитесь, в глубочайшей… в глубоком кризисе, почему вы верите, что ваш уродливый гибрид, этот кризис, пройдёт стороной?
Если сидеть на попе ровно, то не пройдёт! И у меня вопрос к государству: кто преступник – кто дал кредит, заранее зная, что честным путём невозможно его выплатить, или те, кто взял и не может вернуть? Кроме того, не забывайте, что это деньги Российского государства, а под государством я понимаю народ.
Да, то, что я предлагаю, это революционная реформа, но если мы не уберём этого посредника-кровопийцу, то просто не переживём этот кризис. Весь мир горит, нам не отгородиться.
– Мне нравится перспектива, вами нарисованная, но в наших реалиях это не-ре-аль-но!
– То же самое мне говорили о моих предыдущих прогнозах. Теперь это уже реальность. Надо не ждать – сбудется опять или нет, а заранее принимать решения и действовать, пока ещё не поздно.
– У нас, увы, решения принимает один человек. Наша газета публиковала ваше открытое письмо, которое прочитали миллионы человек – в газете, на сайте, в соцсетях. Вы думаете – не дошло?
– Не знаю. Приходит время, когда надо принимать трудное решение.
Представьте – вы строите дом, уже крышу заканчиваете, и вдруг вам сообщают, что точно на ваш дом летит метеорит. Вы продолжите строить дом или перевезёте семью подальше, в некомфортабельную, но безопасную палатку? Такая же ситуация и сейчас. И вам выбирать, в каком мире жить.
Նշում աղբյուրի մասին
Дата подтверждена в архиве издателя; часть отдельных страниц недоступна через исследовательский браузер.